Weer thuis

Wij zijn weer thuis! En deze week meteen lekker genieten van de sneeuw. De weersovergang is voor ons best wel groot. Van 35 graden boven nul in Maleisie naar 5 graden onder nul in Nederland. Dianthe wil het huis niet uit, ze vindt het te koud. Rebecca daarentegen heeft haar eerste sneeuwbal weer gegooid.

Rebecca is deze week weer naar school gegaan, bepakt en bezakt met haar tekeningen, buitenlandse centjes en verhalen. Rebecca vindt het heerlijk om weer op school te zijn, ze heeft het gemist. Dianthe is deze week voor het eerst naar de peuterspeelzaal geweest, alweer een mijlpaal.

Waar de kinderen en wij zelf ook moeite mee hebben is het tijdsverschil. Het is de afgelopen dagen dan ook meerdere keren voorgekomen dat wij 's ochtends om half 5 met z'n allen beneden zaten om vakantiefilmpjes te bekijken.

Bedankt voor jullie lieve welkomstberichtjes, kaartjes, telefoontjes en bloemen. Het is heel erg leuk om zo thuis te komen. En natuurlijk bedankt voor het meereizen met ons en bedankt voor jullie reactie op onze site.

Als showstopper hebben wij nog een verrassing voor jullie: Als alles goed gaat wordt onze 100% Kiwi made baby geboren rond 22 september 2010. Niet gepland, wel ontzettend welkom! Dus collega's van Alexandra: sorry sorry, jullie moeten haar over een half jaartje waarschijnlijk weer vier maanden missen....... Wij wensen de winnaar van de weddenschap veel plezier toe met zijn of haar centjes. Koop er maar lekker gebak voor. Tot maandag!

Langkawi

Jullie vragen jullie natuurlijk af: waarom horen wij niets meer uit Verweggistan? Nou om eerlijk te zijn: wij doen hier in Maleisië de hele dag niets anders dan eten, drinken en bij het zwembad liggen. Iets waar Alexandra het na drie dagen behoorlijk moeilijk mee heeft. Voor iemand die niet stil kan zitten is 'opgesloten' zitten in een resort best pittig. Het is wel een geweldig resort hoor: het enige wat je zelf moet doen is naar de WC gaan, de rest wordt voor je geregeld. En ja, de witte stranden zijn er ook, en de cocktails en met kaarslicht dineren op het strand en natuurlijk is het hier ook zo'n graad of 35. Het is hier echt vreselijk, maar niet heus.

Rebecca gaat dagelijks een paar uur naar de kidsclub omdat ze daar naar hartelust kan knutselen. Tot nu toe is ze steeds het enige kindje maar dat vindt ze helemaal niet erg, ze vraagt er zelf om. Hans heeft inmiddels de gym gevonden en dat was hard nodig na de ontdekking van de weegschaal in de badkamer. Zo'n vakantie is echt zwaar. (Voor de kenners: de 85 kilo grens is ruimschoot overschreden). Dianthe leert inmiddels na drie dagen dat er hier echt geen appelsap uit een pak komt en heeft zowaar vanochtend voor het eerst de versgeperste appelsap geaccepteerd. De rest van de dag drinkt ze water uit het zwembad.

Als je in zo'n mega luxe resort op vakantie bent dan is het laatste waar je zin in hebt om in onvervalst Rotterdams te horen: 'Kaik nouw hier zit oowk zoown grote' doelend op een grote varaan. Of 'He ja oowk zoown lekker spiegeleitje? ' En ja hoor wij hadden de Hennies gevonden. Wij houden het er maar op dat de dames van de Nederlandse reisbureaus soms veel te aardig zijn tegen bepaalde medelanders die zonder tussenkomst van deze bureaus denken dat Maleisië naast Lloret de Mar ligt. Dames: laat ze vooral in die waan en boek voor hen gewoon een reisje Spanje, dat scheelt bij de overige medelanders een hoop 'Hoe is dit mogelijk, dat ze ook dit hebben kunnen vinden. Schamie de bamie' gevoel.

Naar Maleisie

Wij hoeven vandaag gelukkig niet midden in de nacht op te staan. We vliegen om 11.45 uur naar Singapore en om 9.30 uur staat de taxi klaar. Op het vliegveld gaat alles opvallend soepeltjes. Er zijn wel veel jonge Arabieren. Nog eens goed kijken en ze hebben dezelfde outfit aan. Het waren de spelers van het nationale Cricket team van Afghanistan en India. Rebecca moest dus meteen met de Indiase mannen op de foto....

De reis van 10 uur naar Singapore ging zeer voorspoedig. Rebecca vermaakt zich uitstekend met alle filmpjes en Dianthe combineerde slapen, tv kijken en een beetje rellen. Eenmaal in Singapore moesten we 1,5 uur wachten op onze aansluitende vlucht naar Langkawi. Deze reis duurde slechts een ruim uur. Beide dames vielen in slaap tijdens de vlucht. Eenmaal geland waren ze zo moe. Rebecca wilde in eerste instantie het vliegtuig niet uit. Ze bleven allebei maar huilen. Maarja ze kregen dan ook meteen weer 5 uur tijdsverschil voor de kiesjes. Voor ons gevoel was het twee uur 's nachts toen wij aankwamen.Wij zijn snel naar onze hotelkamer geloodst waar wij als een blok in slaap vielen.

Onze laatste dag in Nieuw-Zeeland

Vandaag ontbijt op bed! Heeft Hans zich dan eindelijk een keer uitgesloofd? Welnee het is vakantie dus Hans heeft stiekem de roomservice besteld 's nachts. Om 9.10 uur werd er keurig op de deur geklopt en het hele gezin kon genieten van warme muffins, vers fruit, yoghurt, omelet, croissant en verse koffie. Kijk dat is nog eens lekker wakker worden!

Om 11.00 uur iedereen de deur uit en op naar de eerste show en het onvermijdelijke trampoline springen. De man van de trampolines kent Rebecca al bij naam en weet dat ze 22 kilo weegt. (Rebecca komt iedere dag met een 10 dollar biljet aanlopen en zegt meteen: twenty two kilo.)

Wij zijn vandaag met de gondel omhoog gegaan nadat wij eerst een busrit van een half uur moesten ondergaan. De gondel is in 1992 aangelegd en geleverd door de welbekende Oostenrijkse firma Doppelmayr ( ja van de skiliften! ). Het uitzicht boven is geweldig maar wij vragen onszelf nog steeds af waarom er zo'n dure lift neergezet is terwijl er ook een weg omhoog gaat. Voor de Kiwi's die zo zuinig op de natuur zijn en echt al hun afval scheiden is dit geen logische keuze.

Na weer een rondje straat theater was het tijd om te gaan eten. Wij hadden de meisjes pannenkoeken beloofd. Hans bakte er echter niets van dus Alexandra heeft het karweitje afgemaakt.

En jammer genoeg komt er aan alles een einde. Het is vandaag onze laatste hele dag in Nieuw-Zeeland. Morgen om 11:50 uur vertrekt onze vlucht naar Singapore om daarna meteen door te vliegen naar Maleisië. In Maleisië mogen wij nog een weekje uitrusten van onze vermoeiende reis. Voor ons is het heel erg onwerkelijk dat wij volgende week zaterdagochtend weer op Schiphol staan. Wij zijn zo aan het genieten van onze vakantie dat wij dit gevoel zo lang mogelijk bij ons willen houden.

Veel straat theater

Wederom ernstig lang uitgeslapen. Onze dochters die na 9.00 uur pas wakker worden dat is nog eens een unicum. Pfff dat uitrusten gaat je niet in de koude kleren zitten, je wordt er ernstig sloom van. Een ervaring die wij thuis niet echt opdoen. Wij dachten altijd dat wij moe waren van het rennen achter de kinderen aan en doordat wij zelden echt uitrusten. Nu rusten we eens goed uit en ook daar word je moe van. Het zal de leeftijd wel zijn dan......

Wij lopen weer 100 meter ons hotel uit en de straatartiesten zijn alweer aan de gang. Iedere show duurt circa 45 minuten en ze zijn steengoed. Rebecca gaat weer op de megatrampoline en Dianthe zit al gauw aan haar 2^de popsicle (waterijsje in NZ, ze kan het al goed uitspreken). Op naar de (in NZ) wereldberoemde historische tram door Chirstchurch heen. We zijn onder de indruk van het centrum, het is klein maar met veel gevoel voor (Engelse) sfeer aangelegd met mooie lage gebouwen en prachtige tuinen en parken. De meisjes zijn moe dus we leggen ze 's middags op bed. 's Avonds hebben we een speciale verrassing voor ze. Eerst om 20.45 uur naar een circus voorstelling in de openlucht met prachtige trapeze-acts. Rebecca zat tussen 1.000 mensen uiteraard weer helemaal vooraan. Via de zijkant kruipt ze naar voren, dan draait ze zich om. 50 meter verderop vindt ze dan de zwaaiende handen van papa en mama en dan gaat ze heerlijk van de show genieten. Dianthe vond de show wat eng, dus die ging even verderop met papa haar eigen trapeze acts op papa zijn nek en rug oefenen.

Om 21.45 uur was de show afgelopen en Rebecca was helemaal hyper. Ze zag dat er verderop nog een laatste show was: met 5 jongleurs met brandende toortsen. Geweldig om te zien nu het donker was. Deze show was toch wel het hoogtepunt van wat we hebben gezien (www.flamingoz.com). Zelfs Dianthe bleef erbij wakker. En Rebecca? Die zat natuurlijk ook hier weer vooraan. Zonder problemen gingen de dames om 23.00 uur slapen en papa en mama zijn er maar snel achteraan gegaan.

World Buskers Festival

Wij hebben met z'n allen heeeeel lang uitgeslapen. Gelukkig maar want het was vannacht half twee toen wij in bed lagen van onze suite in het Heritage Hotel. De twee tassen die wij hier hadden achtergelaten stonden keurig in de suite op ons te wachten. Zo fijn als er goed wordt meegedacht.

Eerst maar eens even het ontbijt met de lunch gecombineerd in een foodcourt. Voor elk wat wils. Dianthe en Hans aten een croissant. Rebecca at rijst en Alexandra at Indische lamb madras (???). Het is fantastisch gezellig in Christchurch want het World Buskers Festival is aan de gang. Vijf dagen lang wordt Christchurch getrakteerd op straatartiesten vanuit de hele wereld. Ook heeft Rebecca vandaag op een soort van trampoline ge-bungy-jumpt. In het begin vond ze het eng maar al gauw sprong ze zeker vier meter hoog.

De meiden hebben nog even lekker geslapen en daarna hebben we nog wat geshopt en wederom shows bekeken. Alexandra heeft tot grote tevredenheid haar haar laten knippen. 's Avonds lekker gegeten voor een paar dollar bij de afhaal Koreaan en voor het slapen gaan zijn Hans en Rebecca nog even gaan zwemmen in het hotel. Rebecca blijft goed oefenen met zwemmen. Ze kan al 5 meter onderwater zwemmen zonder begeleiding. Iedere week lijkt er wel een meter bij te komen en ze vindt het geweldig om te doen. Toen Rebecca al heerlijk lag te slapen kwam Dianthe 's avonds naar beneden geslopen. Ze kon niet slapen en moest echt nog even een uurtje Mickey Mouse kijken. Het tijdsverschil met Sydney van 2 uur en alle gekke dagen zorgen ervoor dat wij niet echt in een ritme zitten. Maar wat geeft het, wij hebben nog 2 weekjes vakantie!

Dianthe's bio hazard

Weer terug naar Nieuw-Zeeland. Echt heel veel zin hebben wij er niet in want Sydney is zeer goed bevallen. Rechtstreeks doorvliegen naar Malysië was handiger geweest (we zitten alweer bijna 3 uur in de goede richting), maar dat heb je met spontane acties. De koffers even bij het hotel achterlaten en snel onze laatste toeristische acties uithalen. Te beginnen met een heerlijk wandeling door de Royal Botanic Gardens. Een prachtig park midden in het centrum met aan de ene kant hoge flatgebouwen van bedrijven en aan de andere kant het water. In Sydney hebben ze werkelijk overal een prachtige promenade aangelegd wat de stad echt een ruime uitstraling geeft. We zijn nog even bij het Opera House naar binnen gegaan, maar het is gewoon een mooi en modern theater. Van buiten is het veel specialer. Rebecca wilde als lunch graag nog één keer de lekkerste pizza van de hele wereld (ons tentje in Darling Harbour; Casa di Nico) dus hebben wij de boot genomen naar Darling Harbour. Recht voor ons restaurant stapten wij uit en namen wij voor de vierde keer in dit restaurant plaats.

Overigens rent het geld hier je zak uit. In Nieuw-Zeeland konden wij makkelijk uitkomen met eur 100 per dag. Hier staan wij iedere dag weer bij de ATM en vragen wij ons af waar ons geld naartoe is gegaan. Nee, niet naar kleding: gewoon naar eten, drinken en vervoer. Vooral het vervoer is behoorlijk duur. Dianthe reist hier als tweejarige nog gewoon gratis maar Rebecca betaalt de prijs voor een volwassene met een kleine korting.

Het was vandaag alweer een stuk warmer en wij hadden bedacht dat we de trein naar de luchthaven gingen nemen. Een briljant plan omdat de trein/metro (is het eigenlijk hetzelfde) recht voor ons hotel stopt. Een beetje jammer was het vervolgens dat de lift niet werkte en wij op eigen kracht drie etages naar beneden moesten komen met twee kids, de buggy en alle bagage. Bezweet maar voldaan kwamen wij volle goede moed aan op het vliegveld van Christchurch. Eenmaal op het bord kijken verging de vrolijke stemming van Hans: twee uur vertraging! Alexandra en de meisjes stonden vol verbazing te kijken hoe Hans tegen een bord stond te schelden. Bij het navragen bleek dat er vogels in de motor van ons vliegtuig waren gevlogen en dat het vervangende toestel op de verkeerde luchthaven was afgeleverd. Gelukkig konden de meiden heerlijk spelen bij de McDonalds en wij konden rustig de krant lezen. Dat deze vertraging toch er onhandig was bleek wel het laatste uur van het vliegen. Voor Dianthe werd het nu echt te laat. Die zette het op een janken en was zelfs door Hans amper stil te houden. Zeker ook toen ze bij het landen niet meer op papa zijn schoot mocht zitten....

Wij waren nog even vergeten te melden dat zowel Australië als Nieuw-Zeeland met al haar strenge douane regels niet makkelijk is om in en uit te komen. Tig keer word je op van alles gecontroleerd en telkens gaan je spullen weer door de scanner. Alexandra had zelfs een lamme arm van alle formulieren die ze moest invullen voor het hele gezin bij zowel vertrek als aankomst. Toen wij compleet moe eindelijk 's avonds laat in Christchurch aankwamen maakte de dame van de douane het helemaal gezellig. Of wij toch wel even heel goed wilden uitleggen hoe het kwam dat we al in Nieuw-Zeeland waren geweest en nu maar voor 4 dagen terugkwamen? Hoogst ongebruikelijk en zeer verdacht allemaal. Pfff daar zaten we net op te wachten. Alexandra bleef gelukkig vriendelijk en nadat ze de vertrek tickets naar Singapore had laten zien konden wij doorlopen.

Het lijkt wel of ze bang zijn dat je er illegaal wil gaan wonen. Nog één keer alles door de scanner en ja hoor... We werden weer tegengehouden, maar nu met een andere reden. Een bio hazard wel te verstaan. Omdat Nieuw-Zeeland een aantal jaren geleden is getrakteerd op onder andere de Europese aardappelziekte mag er geen voedsel, in de ruimste zin van het woord, het land in. Ook ben je een risico als je in contact bent geweest met boerderij dieren (Q-koorts), als je in de wildernis bent geweest of als je hebt gekampeerd. Enfin, de dame van de scan moest hard lachen toen ze Dianthe's luiertas opendeed en ontdekte dat het apparaat een bio hazard had aangegeven vanwege een keurig verpakte volle plasluier van Dianthe.

BBQ bij de Aussies

Vandaag zeker 10 graden minder warm dan gisteren, maar nog steeds comfortabel boven de 25 graden. Wij zijn naar Paddy's Market gegaan. Een markt in het centrum waar met name spullen uit China worden aangeboden. Dus wij er hebben diverse T-shirts en sweaters en jurkjes voor de meisjes gekocht. Daarna een rondje gelopen door China Town en daar hebben wij een heerlijke chocoladetaart (Schwarzwalder Kirsch Torte: sinds wanneer is dit een Chinese specialiteit?) meegenomen voor onze hosts van vanmiddag. In het hotel hebben wij de meiden op bed gelegd want ze waren niet te genieten. Drie lange achter elkaar eist ook op vakantie zijn tol. Zelf waren wij ook niet echt gezellig dus hebben wij de wekker gezet en zijn wij ook in bed gekropen voor twee uurtjes.

Tot op heden hebben wij nog geen enkele persoon op UGG(ly) boots gesignaleerd. Wij hebben het idee dat de Aussies ze zelf te lelijk vonden, een goede marketingcampagne erop los hebben gelaten en de vervolgens vliegensvlug hebben geëxporteerd.

's Middags stond Michael stipt op tijd met zijn grote glimmende 4x4 bij ons hotel voor de deur. Vanaf het begin af aan één en al gezelligheid. Michael en Michelle hebben een mooi groot huis in de suburbs van Sydney. De meiden gingen snel met hun twee dochters en zoontje het zwembad in en wij gingen aan de wijn met hapjes. Ook de moeder van Michelle was erbij en een goede vriend van hun, Brandon, die een paar maanden in hun huis verbleef. De BBQ was erg goed en pas toen de meiden echt hun ogen niet meer open konden houden heeft Michael ons naar huis bracht. Een zeer geslaagde avond bij echte Aussies thuis. De plannen om naar Sydney te verhuizen (haha) zijn maar even in de ijskast gezet, de huizen zijn zo duur, daar is Amsterdam nog goedkoop bij....niet dat wij daar willen wonen.

's Nachts konden Alexandra en Hans niet slapen omdat ze steeds maar weer in het Engels bezig waren in hun hoofd. Waar zo'n buitenlands avontuur al niet goed voor is...