Jullie vragen jullie natuurlijk af: waarom horen wij niets meer uit Verweggistan? Nou om eerlijk te zijn: wij doen hier in Maleisië de hele dag niets anders dan eten, drinken en bij het zwembad liggen. Iets waar Alexandra het na drie dagen behoorlijk moeilijk mee heeft. Voor iemand die niet stil kan zitten is 'opgesloten' zitten in een resort best pittig. Het is wel een geweldig resort hoor: het enige wat je zelf moet doen is naar de WC gaan, de rest wordt voor je geregeld. En ja, de witte stranden zijn er ook, en de cocktails en met kaarslicht dineren op het strand en natuurlijk is het hier ook zo'n graad of 35. Het is hier echt vreselijk, maar niet heus.

Rebecca gaat dagelijks een paar uur naar de kidsclub omdat ze daar naar hartelust kan knutselen. Tot nu toe is ze steeds het enige kindje maar dat vindt ze helemaal niet erg, ze vraagt er zelf om. Hans heeft inmiddels de gym gevonden en dat was hard nodig na de ontdekking van de weegschaal in de badkamer. Zo'n vakantie is echt zwaar. (Voor de kenners: de 85 kilo grens is ruimschoot overschreden). Dianthe leert inmiddels na drie dagen dat er hier echt geen appelsap uit een pak komt en heeft zowaar vanochtend voor het eerst de versgeperste appelsap geaccepteerd. De rest van de dag drinkt ze water uit het zwembad.

Als je in zo'n mega luxe resort op vakantie bent dan is het laatste waar je zin in hebt om in onvervalst Rotterdams te horen: 'Kaik nouw hier zit oowk zoown grote' doelend op een grote varaan. Of 'He ja oowk zoown lekker spiegeleitje? ' En ja hoor wij hadden de Hennies gevonden. Wij houden het er maar op dat de dames van de Nederlandse reisbureaus soms veel te aardig zijn tegen bepaalde medelanders die zonder tussenkomst van deze bureaus denken dat Maleisië naast Lloret de Mar ligt. Dames: laat ze vooral in die waan en boek voor hen gewoon een reisje Spanje, dat scheelt bij de overige medelanders een hoop 'Hoe is dit mogelijk, dat ze ook dit hebben kunnen vinden. Schamie de bamie' gevoel.