Zaterdag..........De Trouwdag!!!

Een erg warme dag!! Ja dit wilden wij! Volgens onze Aussie vrienden uit Sydney die wij hebben leren kennen in NZ en waarbij wij morgen gaan BBQ-en was vandaag tot nu toe de heetste dag van de zomer. Wij hebben de ferry genomen naar Manly en zijn daar naar de surfbeach gegaan. Erg krachtige golven en Rebecca had erg veel moeite om haar body board te bedwingen. Maar Hans vond het des te leuker, hij kwam al stuiterend vertellen dat hij het zooooooooooooo gaaf vond op het bodyboard!!!! Vanaf de ferry terug hadden wij een schitterend uitzicht op het Operahouse en de Harbour Bridge. Nog even door The Rocks gelopen. Blijkbaar is zaterdag hier De Trouwdag. Wij hebben vijf bruidsparen gezien die of net getrouwd waren, of die bezig waren met trouwen of nog moesten trouwen. De stretcht limo's, Rollces en de oldtimers met bruidsparen reden af en aan. Toch leuk om te weten dat ene Quincy met Simon getrouwd is. Alexandra kon het niet laten om een stukje van de ceremonie van dit stel (in korte broek en top: leuk voor de foto's) bij te wonen.

Sydney is een GEWELDIGE stad!!!! Op zaterdag lijkt het net een dorp, lekker rustig en door de week is het lekker hectisch. Er gebeurt van alles maar alles gaat ook relaxed. Wij hebben nog geen gestreste personen voorbij zien lopen. Ja het is echt: No worries mate! Sydney staat hoog in de top 10 van meest ideale steden om in te wonen. Zürich staat ook hoog op deze list alsmede Vancouver. Als wij tussen deze steden zouden moeten kiezen dan gaan wij voor Sydney!

Bondi Beach

Vandaag met de bus naar Het Strand van Sydney: Bondi Beach. En wat is er nu leuker dan met een body board de golven bedwingen. Rebecca was helemaal in haar element. Op het moment van omslaan van de golven werd ze door Hans of Alexandra geduwd en rolde ze zo over de golf op haar board 20 meter verderop het strand op. Een uitspraak van Rebecca: 'Kom maar op rakkers!' (Hiermee bedoelde ze de golven).

Omdat Rebecca gisteren de lekkerste pizza van de wereld had gegeten zijn wij vanavond weer naar de Italiaan in Darling Harbour gegaan. Maar eerst nog even een rondje monorail. Volgens ons puur voor de toeristen gebouwd. Bij de Commonwealth Bank en de Rabobank (beiden prominent gesitueerd aan Darling Harbour) was op dat moment de vrijdagmiddagborrel aan de gang. Al meimerend liepen Hans en Alexandra verder. Toen wij weer terugliepen naar het hotel zei Rebecca: 'Pappa, als oma en opa hier nu waren konden mamma en jij nu lekker gezellig met z'n tweetjes uit eten want dan hadden jullie tenminste oppas'. Rebecca kon gedachten lezen maar opa en oma zijn hier nu eenmaal niet.

Hans had Rebecca beloofd om na aankomst in het hotel nog even te gaan zwemmen in het zwembad. Ze wil steeds zonder bandjes zwemmen alhoewel ze pas als wij weer terug zijn naar zwemles gaat. Op een moment horde Hans blub blub blub. Hans vroeg aan Rebecca wat er gebeurde. En weer zo'n leuke uitspraak van Rebecca: 'Stom stom, ik had mijn b.k open laten staan toen in onder water ging.'

Sydney here we come!

Wij zijn in Australië!!!! En meteen al een kadootje voor Alexandra. Het grootste vliegtuig ter wereld, de A380 van Singapore Airlines, stond naast ons toestel geparkeerd op de luchthaven van Sydney. Dit is echt een joekel!

Het viel nog niet mee om door de douane te komen. Het was rush hour! Rijen en rijen! Eerst waren de namen blijkbaar niet goed overgekomen op onze visa dus de uiterst vriendelijke dame van de douane had de eer om al onze voornamen (en wij hebben er ieder minimaal drie) juist in de computer te krijgen. Daarna de tas van de band en toen wachten in een hele lange rij. Hans werd boos op Alexandra omdat ze de immigratiepapieren juist had ingevuld, dat wil zeggen dat ze eerlijk antwoord had gegeven op de vraag of wij de afgelopen dertig dagen wildernis en meren hebben bezocht. Hij had het idee dat hij daarom te lang in de rij stond. Met een F.. the system e.d. van Hans stonden wij een half uur later nog in de rij. Zijn geklaag hielp ons in ieder geval niet verder. Nadat wij gevraagd werden of wij etenswaren hadden meegenomen en nadat wij onze schoenzolen moesten laten zien (controle of onze schoenzolen wel schoon waren), mochten wij zonder dat de tassen door de scanner hoefden direct doorlopen. Door een taxi chauffeur die reed als een idioot (bijna drie keer een botsing) werden wij afgezet bij ons hotel: The Menzies. Het blijkt een supergoede uitvalsbasis te zijn om de stad te gaan verkennen. Het hotel ligt heel erg centraal en alle leuke dingen zijn lopend te bereiken.

Als eerste zijn wij naar Darling Harbour gelopen. Rebecca heeft hier bij de Italiaan naar eigen zeggen de allerlekkerste pizza gegeten die ze ooit had gegeten. (deze woorden kwamen er spontaan uit). Daarna snel door naar het aquarium. Erg mooi om te zien maar helaas was de airco binnen nog niet uitgevonden, het is namelijk 32 graden buiten!

Dag dag Kea Camper!!

Na wederom een heerlijke nacht in de camper pakken wij de laatste spullen in, de meisjes nog even lekker spelen in de speeltuin met trampoline en het is tijd om te gaan. Op de valreep checken wij nog even de email en zien een leuk berichtje van de klas van Rebecca. Ze is er erg blij mee en vindt het straks vast niet erg om weer gezellig naar school te gaan. Na 2 uurtjes rijden arriveren we bij het KEA depot in Christchurch. Alexandra neemt trots de complimenten in ontvangst van KEA dat de camper er perfect uitziet. (De scheur in de achterbumper na ons hachelijke avontuur in Mahia is onopgemerkt gebleven). De meiden kunnen even film kijken en wij regelen de formaliteiten. Daarna werd keurig een taxi voor ons besteld om ons te brengen naar het Heritage hotel in Christchurch.

We weten eigenlijk niet precies wat wij ook alweer hebben geboekt en laten ons graag verrassen. We rijden naar een schitterend oud gebouw midden op het meest centrale plein van de stad: Cathedral Square. De vriendelijk receptioniste geeft ons de sleutel van suite 29. Suite?? Dat klinkt goed. Wij rekenden op een krappe hotelkamer met twee grote bedden. De deur gaat open en we stappen een prachtige balzaal binnen met een buro, een zespersoons eikenhouten eettafel, grote flatscreen met DVD speler, bad/douche/WC, complete keuken, bankstel, etc. Wow! Maar waar zijn de bedden dan eigenlijk dacht wij? Aha ons plafond is 5 meter hoog, we lopen een trap op en zien twee grote slaapkamers met flatscreen en twee grote bedden en een grote badkamer. De twee balkonnetjes van de slaapkamers met uitkijk op onze woonkamer maken het helemaal af. Haha dat is nog eens wat anders dan een camper.

Even lekker opfrissen en dan Christchurch maar even onveilig maken. Alexandra en Hans hebben wat korte broeken ingeslagen, want het beloofd heerlijk warm te worden in Sydney.

's Avonds is Rebecca nog even met Alexandra naar de kapper geweest en de dames hebben heerlijk eten bij de takeaway Koreaan meegenomen. Dianthe heeft weer de hele avond zonder luier rondgelopen en deed weer keurig op de wc plassen. Nu op tijd naar bed want om 4.00 uur 's ochtends gaat de wekker. De taxi zal om 5.00 uur klaarstaan om ons naar het vliegveld te brengen. Op naar Sydney!!

Inpakken

Aan het werk! Eeuuhhh Alexandra aan het werk is het eigenlijk. Vandaag de GROTE inpak en wasdag. Hans neemt de kinderen weer mee naar de spa en Alexandra zorgt dat alles weer schoon in de koffers gaat. A hell of a job zouden de Kiwi's zeggen. In de spa is het weer één groot feest met de dames. Het is zelfs schitterend weer dus iedereen zit onder de zonnebrandcrème. Terwijl Alexandra zich in het zweet werkt speelt Hans in bad vadertje en moedertje met Rebecca en Dianthe. Ook de dolfijnact komt weer uit de kast. Dianthe mocht zonder luier van Hans mee naar het restaurant. Ze hield het keurig droog en deed vervolgens net als Rebecca alles wat ze moest doen op de WC. Er begin nu echt schot in te komen, met een beetje mazzel wordt ze nu snel zindelijk. Als we in Malysië zijn hebben we alle tijd (en faciliteit) voor pottie-training!

's Middags nog een keertje skelteren en een filmpje kijken en de dames hebben het er weer op zitten. Onze was is schoon en de tassen zijn prachtig ingepakt.

De overtollige bagage zoals zout, peper, repellent, vliegenmepper, een fruitschaal (van Kea gekregen voor kerst, mooi 100% kiwi maar te zwaar voor in het vliegtuig helaas) en de overheerlijke dennengeurblokjes voor het chemisch toilet hebben wij achtergelaten in de keuken met een briefje erbij. En daarna is het natuurlijk leuk om te zien hoe snel de spullen van eigenaar gewisseld zijn. Heel snel dus. Hetzelfde gold voor onze boeken van Dan Brown en Stieg Larsson. (NB: Alexandra zweert nog steeds bij haar e-reader). Nog even naar de opa's en oma's gebeld, nog even pesten (Alexandra heeft wederom verloren, gelukkig maar voor haar dat ze gelukkig is in de liefde) en dan genieten van onze laatste nacht in de camper.

Thermal Pools

Een heerlijk dagje relaxen. Het is bewolkt, maar het blijft droog buiten. Op ons gemak hobbelen we naar de spa. Het licht er prachtig bij en we worden getrakteerd op heerlijk warme thermaal baden en krijgen zelf de kinderen hierin. Dit keer heeft Hans zijn ring maar wel afgedaan (voor de trouwe lezers, deze leek 1,5 maand geleden op een stuk blik naar een thermaal bad in Taupo en is nu helemaal hersteld). Het wemelt echter van de lifeguards. Deze lopen niet rond in badpakken en zwembroeken zoals in de tijd van Baywatch, maar zien er streng en ongezellig uit in een outfit die meer op politie lijkt. Wij voelen de ogen prikken en wij worden dan ook verschillende malen aangesproken als de dames ondanks het verbodbordje toch heel even met hun hoofd onder water komen. Na een tijdje heeft zelfs Dianthe door wat wel en niet mag, dus worden we met rust gelaten. De gewone zwembaden zijn 'slechts' 29 graden, dus natuurlijk veel te koud voor Alexandra. Ze heten niet voor niets fresh water pools. Dus mag Hans dienst doen voor de meisjes als dolfijn en met deze dames op zijn rug weet hij toch ruim een uur door het koude zwembad heen te spetteren.

Alexandra is in een thermaal bad weer lekker op temperatuur gekomen dus tijd om te lunchen. Er zit een verrassend goed restaurant bij, dus het is weer één groot feest. Alexandra moest wel een keer haar steak terugsturen naar de keuken maar kreeg er een veel grotere, sappiger voor in de plaats. Daarna weer terug de baden in en aan het einde van de middag rollen we heerlijk rozig weer naar de camper. Vandaag staat pasta van Hans op het menu, toch alweer de 3^de keer dat hij zijn kookschort heeft aangetrokken in 2 maanden tijd...

Hanmer Springs

Vandaag van Sunny Nelson een hele dag autorijden naar het prachtige en mondaine Hamner Springs. Veel mensen uit Christchurch hebben hier een zomerhuisje. (De andere helft heeft een boot en staat met boot en tent op het Kaiteriteri strand). Het ligt op 1,5 uur rijden vanuit Christchurch tussen de bergen. Het plaatsje heeft zijn bekendheid te danken aan de natuurlijke warme bronnen. Daar is uiteraard een mooie spa met 18 (thermaal) zwembaden omheen gebouwd en het dorpje leeft van het toerisme.

We blijven hier 3 nachten zodat we relaxed alles kunnen inpakken de laatste dag. Slik, de laatste dag?! Ja lieve mensen, het moment van inleveren van de camper komt nu echt dichtbij. Na 46 dagen camper met maar 1 nacht onderbreking (wie had van tevoren gedacht dat wij dat vol zouden houden, wij zeker niet), vinden we het zelf ook wel welletjes geweest met de camper. Nu zijn we even klaar met het leven op 14 vierkante meter, het lopen naar een WC en douche gebouw, wachtrijen bij de wasautomaat etc. Ook hebben wij nu genoeg tijd doorgebracht in NZ. Wij hebben alles gezien wat wij wilden en hebben overal genoeg tijd gehad. Vandaag tijdens onze autorit herkende Alexandra zelfs de plek waar we een week geleden (van Westport naar Tahuna Beach) hebben gepicknickt. Tsja dan wordt het echt tijd om te gaan!

Na de lange autorit mocht Rebecca 's avonds nog even op de skelter, maar ze was zo moe dat ze er snel klaar mee was. De dametjes dus snel op bed gegooid en wij zijn weer doorgegaan met onze nieuwe kaarthobby: pesten. De hele avond zitten we elkaar het leven zuur te maken en nieuwe regels te verzinnen om het kaartspelletje wat meer uitdaging te geven. Maar ja, het valt niet altijd mee om op het scherpst van de snede te blijven spelen onder het genot van een bakje chips en onze dagelijkse fles witte of rode NZ of Australische wijn...

Nelson

Wakker geworden aan ons prachtige goudgele strand.... maar nu is het helemaal grijs buiten en niet half zo mooi als gisteren. Wat een mazzel dat wij het beste weer tot nu toe hadden in het paradijselijke Abel Tasman en ons heerlijke Kaiteriteri strand. Gauw alle spullen weer bij elkaar rapen en hup de auto in. Wij hadden al verwacht dat het er regen zou komen dus we hebben de meiden voorbereid op een dagje shoppen in het veelgeroemde plaatsje Nelson. Dit is de stad in NZ met de meeste zonuren. Dat belooft wat....

Onderweg keken we naar links en naar rechts zoals altijd maar in een flits zagen we rechts allebei hetzelfde. Een telefooncel met een levensgroot groene Alien erin. Haha wat een humor om zo'n groot ding midden in een weiland langs de weg te zetten. Helaas reden we te hard om een foto ervan te maken. Eenmaal in Nelson aangekomen kan deze stad niet echt aan onze verwachtingen voldoen. Wat matige shopjes en weinig gezelligheid. Kan ook aan het weer liggen uiteraard. Hans heeft zijn haar laten knippen (sorry Mark de Kapper, na twee maanden moest ik toch echt even vreemd gaan), zijn eerste Kiwi haircut zoals de kapster het trots noemde. Alexandra vond het vreselijk, net een bloempot. Dus meteen een beetje door de war gegooid.

De camping was gelukkig lekker in het centrum en we stonden op 1,5 meter van het springkussen dus de dames konden zich weer uitleven.