Abel Tasman National Park

Zon!! Niet te geloven, we doen het gordijn omhoog en kijken tegen een strak blauwe lucht aan. Alexandra wordt voor het eerst deze vakantie eerder wakker dan de kinderen en begint spontaan te stralen. Hier hebben we een tijd naar uitgekeken. Alexandra maakt al zingend ontbijt voor de hele familie en begint zelfs eieren te bakken in de camper. Naast de zon zullen ook het twenty four incident haar vrolijk hebben gestemd als de overwinning gisteravond op Hans tijdens de eerste kaartsessie van deze vakantie. Na 45 minuten spelen hadden we weer de basics van het kaarstspelletje pesten boven tafel. De test voor iedere relatie....

Na de opa's en oma's weer even te hebben gebeld via internet zijn we snel naar de watertaxi gerend. Toch niet weer zeeziek worden he. Hans vertelt trots dat zowel de heen als terugweg 1.45 uur duurt met het bootje, we een trekking gaan doen van 2 uur en een uurtje op een verlaten strand gaan doorbrengen. De drie dames kijken hem wat onderzoekend aan, maar gaan toch maar aan boord. Het is tenslotte al betaald...

De tocht door (of liever gezegd langs de kust van) het Abel Tasman Park behoord al snel tot één van de hoogtepunten van onze reis. Schitterende dichtgegroeide groene heuvels met letterlijk goudgele stranden zijn een garantie voor prachtige foto's. Als onze Abel Tasman zijn ontdekte 'Zeeland' gewoon geregistreerd had zou New Zealand nu nog gewoon Zeeland heten en waarschijnlijk sprak men hier dan nu ook Nederlands. Nu ging de Engelsman Cook ermee aan de haal.

Na zo'n 50 zeehonden op een rots van dichtbij te hebben bewonderd worden we afgezet bij ons eindpunt. Een prachtig wit i.p.v. goudgeel strand. Daar zijn we naar het enige restaurant van het park gegaan (daarom betaalden we ook € 7,50 voor 20 stukjes patat...) en hebben we ons voorbereid op de wandeltocht. En daar gingen we! Na een lading repellent over ons heen te hebben gespoten. Alexandra op haar slippers, Rebecca met zonnebril en nep-crocs en Dianthe....bij Hans op de arm. Een prachtige heuvelachtige route dwars door de dikke begroeiing leidde ons naar het geweldige strand van Tonga Bay. De zee had zich ondertussen zo'n 20 meter teruggetrokken en daardoor lag er 2 kilometer maagdelijk goudgeel strand van 40 meter breed voor onze voeten. De foto's spreken voor zich zullen we maar zeggen.

Hier hebben we 1,5 uur lekker geluierd. Alexandra en Rebecca vonden nog een prachtige toren vormige heel grote schelp. Ook de bewoner van die schelp zat er helaas nog in. Daarom bracht Alexandra de schelp terug naar het randje van de zee om het levende beestje nog wat te helpen. Rebecca was het hier absoluut niet mee eens want de schelp moest mee naar huis en Alexandra moest de slak er maar even uithalen. Helaas voor Rebecca nam de zee de schelp gauw weer terug. Tranen met tuiten voor 20 minuten helaas. Alexandra heeft nog geprobeerd om uit te leggen dat je niet zomaar een huis van een dier kan stelen, maar het kwam niet aan. Ze vond het niet erg als de slak dood zou gaan zonder zijn huis. De watertaxi kwam ons keurig op tijd weer ophalen en de meiden vielen in slaap op de terugweg.

Eenmaal terug hebben we twee ijsjes verorberd en een overheerlijke pizza naar binnen gewerkt. Het record aan ijsjes is vandaag bijgesteld: het waren er in totaal drie. De meiden zijn nu aan het bijkomen van een mooie dag en worden vriendelijk verzocht morgen weer als laatste wakker te worden....

Make my day!

Een erg leuke dag in een aantal opzichten. Allereerst ging Alexandra vanochtend eerst even bij een supermarkt binnen. Ze kocht er brood en een fles...sauvignon blanc. Even afrekenen bij de kassa, buigt opeens een oudere dame die als inpakster achter de caissière stond naar voren en mompelde iets van are you en de rest was een raadsel. Dus Alexandra, huh, sorry? Oudere vrouw: are - you - over - twenty four?? Alexandra keek verbaasd, toen pas snapte ze het........de wijn! Wouw, thank you for the honour, I'm thirty six!!!! Al huppelend verliet ze de winkel, haar dag was geweldig begonnen.

Vandaag stuurde de Navman dame ons over de meest belabberde weg (ja weer slingerweggetjes door de bergen zodat we er behoorlijk misselijk van werden) naar Kaiteriteri Beach. En wat ze in de brochures beloven is er ook! Een fantastisch goudgeel strand! En de zon scheen volop!

Wij staan op Kaiteriteri Beach Motor Camp. Met onze achterkant staan we tegen een laag hek aangeparkeerd, alleen de weg scheidt ons van het strand en de zee. Geweldig! Wederom staan hier maar weinig toeristen anders dan Kiwi's. Ook hier zijn de boottrailers volop aanwezig, de ene boot nog luxer dan de ander. Wij hebben met recht een (geblindeerde) camper met een view!

Nog een dag Pohara Beach

Op sommige dagen is er niet zoveel te vertellen, vandaag was zo'n dag. Hans is vandaag met de kids op het strand gaan spelen terwijl Alexandra zich in een boek gewurmd had.

Wat nog wel leuk is om te vertellen: Rebecca wilde graag met z'n viertjes vader en moedertje spelen. Zij was dan de moeder, Dianthe de baby (zoals altijd) en Hans en Alexandra waren de kinderen. Dat was leuk: Zowel Hans als Alexandra begonnen meteen door elkaar heen: 'Mag ik een ijsje?, Mag ik TV kijken?, Mag ik DS-sen? Mag ik chips? Wanneer gaan we naar het strand? Mag ik....Mag ik...Mag ik.' Rebecca vond dit vragenvuur niet leuk en was klaar met vader en moedertje spelen. Wij hebben haar uitgelegd dat wij niets anders deden dan dat Rebecca en Dianthe tegen hun pappa en mamma doen.

Pohara Beach

Op weg naar de Golden Bay. Het heet hier niet voor niets zo, het zonnigste plekje van NZ. Maarja, ondertussen geloven wij niet alles meer. Eerst weer even boodschappen gedaan bij de New World supermarkt. De supermarkt tactiek is als volgt. Hans rijdt de camper voor de supermarkt deur. Alexandra springt eruit en probeert zsm weer met een volle kar terug te komen. Dat laatste lukt wel, het eerste niet. Gemiddeld winkelt zij 45 minuten (???? Hoe is het mogelijk in de supermarkt!!). Hans wacht al die tijd met de kids in de camper. Zo heeft Alexandra wat tijd voor zichzelf en wat is er nu leuker aan winkelen en bij gebrek aan beter voldoet ook een supermarkt. Zo kwam zij vandaag met de meest wonderlijke dingen terug. Zoals: Groninger ontbijtkoek en Euroshopper knakworstjes. Heeft ze heimwee? Nee, helemaal niet maar het was wel grappig dat ze hier een gedeelte van het AH assortiment verkochten. Wat veelvuldig 's avonds door Hans en Alexandra genuttigd wordt is de Chardonnay en de Sauvignon Blanc. Wij proberen zo veel mogelijk verschillende NZ wijnhuizen te proeven, niet dat we er veel van onthouden, maar de wijn smaakt goed.

Toen wij in Pohara aankwamen was het zonnig. De camping ligt aan het strand, we hadden het laatste plekje (volgens het meisje van de receptie). Het staat hier dan ook afgeladen vol met vooral Kiwi's. Men weet het zelfs voor elkaar te krijgen om op één plaats twee tenten, een auto en een trailer met boot neer te zetten. Knap! Wat helemaal leuk was om te zien was dat iemand (waarschijnlijk een man) z'n driezitsbank van thuis had meegenomen. Staat gewoon in de tent, waarschijnlijk heeft hij z'n tv ook meegenomen.

En jawel, wij hebben op het strand kunnen liggen. De dames hebben zich prima vermaakt met kastelen bouwen. De afgelopen dagen hebben wij geen foto's gemaakt omdat het weer zo slecht was. Nu staan er wat nieuwe foto's op de blog.

Nog een dagje Nelson

Dianthe wordt nu al echt een grote meid. 'Mamma, weet je nog??' is nu haar standaard zinnetje, gevolgd door een hoop gefluister in je oor waar je niets van verstaat. Deze dame gaat als wij terugkomen al naar de peuterspeelzaal! De bevestiging van de plaatsing is binnen.

Vanochtend hebben wij eerst twee uur lang op het strand gespeeld. Het was gelukkig droog tussen de buien door. Na wat met stokken tekenen in het zand trok Alexandra opeens een sprintje. Het sprintje werd uiteindelijk een echte estafette met de kids erbij. De o zo sportieve Alexandra liep volgens Hans net als haar moeder. (Voor de niet kenners: dat is dus heel professioneel). Ans zou volgens hem versteld staan. Drie uur later had Alexandra al spierpijn.

Het favoriete spelletje van de meisjes was vandaag : Vader en moedertje spelen. Rebecca is dan de moeder en Dianthe is de baby. En steeds moet de baby maar weer gaan slapen en wordt ze helemaal uitgekleed door mamma Rebecca. Hans en Alexandra hebben Dianthe vandaag wel vijf keer opnieuw aangekleed. En Dianthe.....die ondergaat het gewoon en vindt alles prima.

Laten wij over het weer maar niets meer schrijven..............

Regen in Nelson

Stromende regen, uren en uren lang. Op zich is dit onderweg niet erg. Steeds denken wij..........aha het wordt al lichter, het zonnetje probeert door te breken. En ha hoor, wij kwamen aan in een zonnig Nelson, waar het na een half uur compleet dichttrok en hele middag en avond gegoten heeft. Het gekke was dat er ook weer heel plotseling een heldere nacht te voorschijn kwam. Een mooie sterrehemel!

Wij staan nu weer eens op een Kiwi camping (Tahuna Beach) in plaats van op een Top 10 Holiday Park. Dit is echt een camping voor de locals. Het merendeel wat hier staat is met een tent, incidenteel staat er een camper. Wij hebben een schitterend uitzicht op het strand. Prima faciliteiten en maar eur 15 per nacht, een koopje.

Lange rit naar Westport

Het was vandaag een lange dag rijden want wij zijn zo klaar met het feit dat wij al drie weken geen bikiniweer hebben gehad dat wij zo snel mogelijk naar het zonnigste punt van NZ willen: Nelson. Strand, strand en strand. Toen wij vanochtend opstonden was het licht bewolkt boven de gletsjer, binnen een uur was het dusdanig dichtgetrokken dat een helicoptervlucht (Hans z'n ultieme droom) totaal geen zin had. Overigens had Hans ook het idee dat we met de camper in de sneeuw zouden staan en dat het er dan toch zo'n 15 graden boven nul was. (??? Huh???) Verkeerde verwachtingen...........dus besloten wij te vertrekken.

Via Greymouth, waar de kinderen heel erg blij werden omdat er....eindelijk weer een Mac Donalds Happy Meal verorberd kon worden. Na de Petshop figuurtjes van december zijn het nu de pratende Chipmunks die in de Happy Meal bag zitten. Inmiddels hebben beide dames al een behoorlijke verzameling. In Greymouth eindigt ook de Tranz Scenic Railway vanuit Christchurch over Arthur's Pass. Wij overwogen om als wij de laatste vijf dagen in Christchurch waren deze trein dor de NZ alpen te nemen. Overwogen dus, overwegen niet meer na de trein gezien te hebben, het stelt niet zoveel voor en je betaalt er een hoop geld voor.

Overigens is het in NZ wel heel sociaal met betrekking tot kinderen. In elk dorp zijn er gelikt uitziende gratis speeltuinen (meestal in een park). Tevens zijn kinderen tot en met 5 zijn gratis bij alle attracties, in bussen ed. In NZ doet men er werkelijk alles aan om je te vermaken, bij elke creek is er wel een mogelijkheid om quad te rijden. Als je van paardrijden houdt kun je hier ook goed je gang gaan.

Via de Pancake Rocks (foto's) zijn wij aangekomen in Westport, morgen door naar Nelson.

Het is heel erg leuk om te lezen dat ook voor ons niet bekenden onze weblog volgen! Bedankt Hat, het is toch wel heel bijzonder om een Kea vogel op je Kea camper te hebben zitten.

Franz Josef Glacier

Wonderwel was het vanochtend toen wij opstonden strakblauw, toch hebben wij besloten om niet te gaan waterfietsen op het meer zoals Rebecca heel graag wilde. Hiervoor stond er een te harde koude wind. Dan maar proberen toch de dames goed moe te maken. Ze hebben een uur op de trampoline gespeeld en Rebecca was zelfs in staat om tegelijkertijd met beide opa's en oma's te bellen. Dianthe weet zich ondertussen goed staande te houden op de trampoline en huppelt al vrolijk rond. Onze blauwogige 'terrible two' is al een veel minder terrible dan in het begin van onze vakantie.

Vandaag een lange tocht van vier uur van Wanaka naar Franz Josef Glacier. Wij hadden heel veel mazzel met het mooie weer, hierdoor hebben wij schitterende foto's kunnen maken van Lake Wanaka met daarachter de besneeuwde bergtoppen. En ja, vannacht is er inderdaad sneeuw gevallen. Gelukkig niet op de grond maar de bergen zijn voorzien van een flinterdun poederig laagje wit.

Toen wij wegreden hoorden wij al dat gisteren de weg een aantal uren afgesloten was geweest vanwege overstromingen en het gedeeltelijk wegspoelen van de weg. Het heeft hier gisteren echt gespookt, schijnt. De dame bij de receptie van het park gaf aan dat er gisteren 30 centimeter ?? (dit lijkt ons een beetje veel maar is 30 millimeter niet een beetje weinig?) neerslag is gevallen. Het was één groot watergordijn. Onderweg zijn wij inderdaad de plaatsen met roadworks tegengekomen. Men was de gedeeltelijk weggespoelde weg aan het repareren.

Via een heel mooie kustlijn en door een regenwoud zijn wij in Franz Josef aangekomen. De gletsjer was bij aankomst helaas in bewolking verhuld. Op het moment van schrijven (21:37 uur) hebben wij vanuit de camper een mooi uitzicht op de gletsjer. Als het morgen niet regent en er geen laaghangende bewolking is blijven wij hier nog een nacht extra. Het is hier heel erg mooi en relaxed.

Wat ook wel leuk is om te melden is dat je op een camping een allegaartje tegenkomt van vervoermiddelen waarin of waarmee mensen kamperen. Zoals campers: Van Wicked Campervans (zie foto: deze worden alleen aan heel speciale mensen verhuurd) via KEA campers (die van ons en wij zijn heeeeeeeeeeeeel erg blij dat wij voor dit merk zijn gegaan omdat het verreweg het beste merk is) tot de compleet omgebouwde lijn 1 stadsbus. Maar je hebt natuurlijk ook tenten: Van het formaat net iets groter dan een lijkkist via de welbekende Iglotenten (Zeg AJ: heb je Nina nu al eens een keer een nieuwe tent gegeven na het mislukte tentavontuur?) tot aan de gezellige familie bungalowtent. Maar en zijn ook zat mensen die in hun stationwagen slapen of in een Spaceship (http://www.spaceships.co.nz/). En al die verschillende mensen hebben één ding gemeen........ze zijn relaxed want ze zijn op vakantie. Wij werden een aantal weken terug al direct terecht gewezen toen wij: 'No Worries' zeiden. Dat kan blijkbaar niet dat is Aussie taal. Ze zijn hier heel erg trots op: 100 % Kiwi Improved, Manufactured and Owned. Je zou ze er bijna een award voor geven......................