Het is alweer een aantal dagen geleden dat wij wat schreven en prompt kregen wij een sms uit Nederland. Over hoe het met ons ging en omdat men al zooooooo lang niets van ons gehoord had. Allereerst, het gaat prima met ons, wij zijn aan het genieten. Ok, wat hebben wij in de afgelopen dagen gedaan? Om te beginnen hebben wij op 3 december weer een dagje erg relaxed gedaan en zijn wederom niet verder gekomen dan het strand, de ijskraam en de hot tub. Ook de meisjes zijn vandaag in de hot tub geweest omdat we h'm flink hadden laten afkoelen, zie foto's.

Op 4 december moesten wij helaas weer vertrekken uit ons fantastische appartement. Na de nodige inpakstress hebben wij toch echt alles in onze lelijke blauwe sportauto (Holden V6 3.6 liter TDCI) gekregen en zijn wij via de westkust van het Northland teruggereden naar Auckland. Natuurlijk hebben wij met een hug eerst afscheid genomen van Barry. Het was onze bedoeling dat de reis zo'n 5 uur zou duren. Echter, onze rit duurde 8 uur omdat wij voor Auckland in de vrijdagmiddagfile (Ja ook hier!!) terecht kwamen en wij minimaal een uur stil hebben gestaan. Dianthe was echt heel vervelend in de auto. Onze knabbel heeft onderweg de ene na de andere appel gegeten. Via het schitterende Omapere (strand) en Waipoua Forest

( DE bomen uit Lord of the Rings) uiteindelijk in de stromende regen in Auckland beland.

Vijf december was de grote dag (PS: Sinterklaas vieren ze hier niet en wij hadden het al gevierd).... wij werden opgehaald bij het hotel in Auckland en naar het Kea camperdepot gebracht. Nadat wij een uur lang uitleg hadden gehad over hoe, wat en waar (natuurlijk allang weer vergeten) de spullen in de camper gegooid en hop..........de weg op. Petje af voor Hans want die heeft nog nooit met een 7 meter lang voertuig gereden. Hij heeft überhaupt nooit met een aanhanger gereden. Maar....hij reed zo weg alsof hij nooit wat anders had gedaan. Via de Southern Highway one hebben wij een voor het eerst zonnig Auckland verlaten. Wij hadden en camping geboekt in Coromandel, ze noemen het ook wel sweet Coromandel. Halverwege hadden wij toch echt wel honger en zijn wij gestopt bij een winkelcentrum met een food court. (Ja weer een happy meal voor de meisjes). Maar hoe parkeer je zo'n camper? Gelukkig voor ons was er een hulpvaardige local die Hans aanwijzingen gaf waardoor wij bijzonder fraai geparkeerd stonden. Toen wij het schiereiland van Coromandel op kwamen rijden veranderde de natuur in een ontzettend mooie, wat ruige kustlijn. Ha, en toen kwamen ook de haarspeldbochten, one lane bridges en hele smalle weggetjes. Pfffffff, Alexandra zat met haar tenen gekromd naast Hans maar alles ging prima. Toen wij er bijna waren werden wij nog getrakteerd op een hevige plensbui. Het mooie daaraan was dat ook de zon scheen en wij vier regenbogen hebben gezien. Rebecca keek haar ogen uit en had het maar over de pot goud. Helaas dat laatste niet kunnen ontdekken.

De camping waar wij 2 nachten staan is een top 10 Holiday Park camping (Shelly Beach) met 4 sterren. Wij zijn er helaas nog niet achter gekomen waar ze de sterren aan verdiend hebben. (Ja de nacht was wel helder en er waren wat sterren te zien............). We betalen eur 30 per nacht maar er is hier NIETS te doen. Zelfs geen frietkot waar je je avondeten kunt halen. Ok, het toiletgebouw is schoon, maar dat is het wel. De speeltuin voor de kids is redelijk vergaan en van een beach kun je niet echt spreken. De nacht was kort. Alexandra was steeds van mening dat ze inbrekers hoorde en lag de halve nacht te luisteren naar iets wat er niet was. Dianthe werd ook een aantal keer huilend wakker en dat bevorderde de nachtrust ook niet. Op dit moment ligt Dianthe te slapen, als ze zo dadelijk wakker wordt rijden wij naar het centrum en gaat wij ons avondeten voor vanavond kopen. Het is wel erg lekker om zo bij de dag te leven.

Het internet is zo ruk (om maar in termen van Hans te spreken) op deze camping dat enig internetten tot grote ergernis van Alexandra uitsluitend mogelijk is met de laptop op schoot tussen de vuilnisemmers want daar is er nog enigszins bereik. Enfin, direct hebben wij besloten dat Alexandra internet verslaafd is en Hans heeft haar moeten beloven dat er van te voren via internet gecheckt wordt of er op de camping waar wij naar toe gaan wel een adequate verbinding is.

Oja, gisteren moest Albert Jan examen doen voor zijn CFA. We hebben voor hem geduimd en we hopen dat het hem gelukt is. We wachten met spanning af.... Vriend Teune is 4 december in ieder geval getrouwd, shit een superfeest gemist!