Onze eerste nacht in een appartement, en niet zomaar een appartement. Wij verblijven vandaag en vannacht op de Te Au farm (the Quarters voor de googlelaars). Op deze boerderij lopen de schapen en de koeien voor ons vakantiehuis langs. Eigenlijk is alles hier zo onbeschrijflijk mooi. Wij hebben een adembenemend uitzicht op de oceaan enerzijds en de heuvels anderzijds. Wij zijn het laatste huis langs een onverharde weg, hierna is er niets behalve weiland. De telefoons hebben hier geen bereik en logischerwijze is er al helemaal geen Wifi. Hans kwam dit stekje tegen in een Jason's gids met B&B's. Heel toevallig was dit de enige dag tot en met medio maart 2010 die nog beschikbaar was. We hebben het onszelf dan ook maar gemakkelijk gemaakt en ervoor gekozen om een diner en ontbijt erbij te boeken. De eigenaar kwam ons heerlijke Bobotti brengen (zijn vrouw is Zuid -Afrikaanse) en zelfgemaakt ijs.

De reis ernaar toe verliep voorspoedig tot aan het laatste stukje: De onverharde weg steil omhoog langs een afgrond die van de camper was gescheiden door houten paaltjes en ijzerdraad. Alexandra stierf duizend doden. Alexandra had al geopperd om de camper beneden te laten staan en de weg naar boven (500 meter) met bagage te voet af te leggen. Maar de eigenaar gaf aan wel meer campers boven te hebben gehad maar nog nooit zo'n grote als die van ons. Blijkbaar zagen zowel Hans als de eigenaar de uitdaging. Enfin, wij zijn er gekomen en de camper is omgedraaid maar vraag niet hoe. De camper is achteruit een klein beetje weggegleden en de eigenaar heeft h'm met een pick up truck vlot moeten trekken. Doordat de camper niet genoeg grip had en er wel een poep gas gegeven moest worden begon het heeeeeeeeeeeel erg te stinken in de camper en zag Alexandra rook vanuit de motorkap komen. Nu, na 8 uur stilgestaan te hebben en afgekoeld te zijn ruikt het nog steeds naar een chemisch mechanisch verbrandde lucht in de camper. De achterbumper was gelukkig van zeer buigzaam plastic. De enige schade aan de camper is voor zover wij kunnen zien een scheurtje van zo'n 8 cm in de bumper. Alexandra wil er niet meer aan denken, ook omdat ze morgen niet meer naar beneden durft. Hans heeft haar verzekerd dat naar beneden makkelijker is dan naar boven omdat hij nu de buitenbocht (ja weer langs de afgrond) kan nemen. Alexandra overweegt om met de kids het pad naar beneden te lopen en pas beneden in de camper te stappen. Deze bijzondere manoeuvre wil zij nooit meer hoeven te maken.

Op de foto's kunnen jullie zien hoe mooi het hier is.