Alhoewel wij in Blenheim de camping voor twee nachten hadden geboekt en betaald zijn wij vanochtend toch vertrokken naar Kaikoura omdat er in Blenheim niet zoveel te beleven viel behalve een bezoek aan de wineries waar de Marlborough wijnen geproduceerd worden.

Wij hebben trouwens ons volledige reisschema voor het Zuidereiland omgegooid omdat er in Nelson en Abel Tasman National Park tussen kerst en oud en nieuw geen enkele beschikbare plaatsen meer waren. De campings zitten overvol. Alle zuiderlijke kiwi's trekken naar deze regio om er vakantie te vieren. En waarom zouden wij daartussen gaan zitten? Onze route gaat nu met de klok mee. Een bijkomend voordeel daarvan is dat omdat ze hier links rijden en wij met de klok mee gaan wij altijd een heel mooi uitzicht hebben over de kust.

Vanmiddag eerst maar eens wijn gaan proeven op de Montana winery. Dit is het grootste wijnhuis van het Zuidereiland. De Sauvingon Blanc en de Gewúrztraminer smaakten ons wederom geweldig. Leuk was dat er voor de kinderen ook een speeltuin aanwezig was.

Onderweg naar Kaikoura hebben wij nog een vreselijk ongeval gezien. We hadden al een paar kilometer een brandweerauto met loeiende sirenes achter de camper aanhangen toen we hem eindelijk konden laten passeren. Bij het ongeluk even verderop waren wel 7 auto's betrokken waarvan er 3 op z'n kop lagen. Een auto was voor de helft weg en er zat nog iemand in. We hopen maar dat hij of zij het overleefd heeft maar wij denken van niet. Echt vreselijk om zoiets te zien.

Gelukkig hebben wij ook mooie dingen gezien onderweg, zoals de zeehonden langs de kust. Eenmaal aangekomen op de camping blijkt het ook hier erg populair te zijn om vakantie te vieren. Wij staan op een niet officiële plaats naast het berghok en tappen de stroom af van een bijgebouw. Morgen kunnen wij naar een officiële plaats verhuizen. Vandaag is ook het laatste don't ding overboord gegooid en kunnen wij ons echte kampeerders noemen: Alexandra heeft op aanraden en op verzoek van Hans in de camper gekookt! Pasta. Alle ramen tegen elkaar open gezet, afzuigkap aan en............. geen etenslucht eraan overgehouden.

Na het eten hebben de meisjes nog even geskelterd. Rebecca achter het stuur en Dianthe ernaast, net als de dag ervoor. Op een moment was Rebecca moe en vroeg aan Alexandra of die wilde rijden. Zo gezegd zo gedaan. Alexandra gaf al rijdend een ferme ruk aan het stuur en oepsssssss foutje.........Dianthe en Rebecca vlogen allebei van de skelter af zo op het grind. Gelukkig had Rebecca niets maar Dianthe heeft nu een schaafwond onder haar kin.

Nog even voor de statistieken: Wisten jullie dat op het hoogtepunt 184 mensen onze reis(b)log hebben gelezen? Tien dagen geleden zaten wij op 105 lezers en op het dieptepunt (de kerst) slechts 21. Wij vinden het heel erg leuk dat er zo veel mensen met ons meereizen. De reden waarom wij zo consequent een reis(b)log bijhouden is voor Dianthe. Rebecca herinnert zich later waarschijnlijk de grote reis nog wel, Dianthe niet.