Dianthe's bioscoop debuut

Wakker geworden in Kaikoura, helaas waren de meiden al om 6.30 uur klaarwakker dus het was een korte nacht. Dan maar iets moois ervan maken en om 9.00 uur reden we nog een rondje door het stadje en vervolgens reden we in 1 ruk naar Christchurch. Daar eenmaal aangekomen was het weer helaas omgeslagen van strak blauw naar zeer grijs en koud. Zeker 6 a 7 graden kouder na 180 km rijden. Dus de lange broeken en truien gingen weer aan en de korte broek en rokjes konden weer in de hoek. Na deze verkleedpartij hebben we de 5* camping geïnspecteerd. Ziet er prima uit, maar bij de foto van het verwarmde zwembad is een zeer sterkte combinatie van photoshoppen en een groothoeklens gebruikt....

Gelukkig is er een grote shopping mall op 400 meter afstand (ok, daar is deze camping ook wel een beetje op geselecteerd door de dames) dus snel naar binnen! Na het eerste ijsje van deze dag, weer schoenen voor de kleine dames (keurige nep-crocs, na 2 jaar protesteren konden we het niet meer tegenhouden) en een paar stinkluiers van Dianthe bevonden we ons ineens in de bioscoop. Dat zag er goed uit, met tal van leuke films voor de papa en mama, maar ja dat kan natuurlijk niet al zag Rebecca het wel als een optie dat wij gingen als zij lagen te slapen. Daar denken wij toch anders over, al slapen ze als roosjes. Gelukkig begon er na 30 minuten ook een kinderfilm: Planet 51. Na een schokkend begin met veel geschiet hebben zowel beide kids als de ouders zich rotgelachen bij het genot van teveel popcorn en flesjes water. Onze Dianthe voor het eerst in de bioscoop, ze vond het geweldig! En dat 1,5 uur lang.

Daarna op naar het reisburo. Er waren nog een paar plaatsen in het vliegtuig naar Sydney voor morgen maar.......dan wel voor het 3-voudige tarief haha. Er werd ons keurig uitgelegd dat het morgen oudejaarsavond is en dat Sydney dan met New York en Londen 1 van de 3 populairste plaatsen ter wereld is om dat mee te maken. Oeps, wij dachten een briljant idee te hebben. Vriendelijk de mevrouw bedankt en gezegd dat we dan toch maar dat feest in het altijd bruisende en koude Oamaru (circa 1.000 inwoners..) zouden gaan. Tsja daar zal wel plek genoeg zijn. Niet getreurd want gisteren heeft Alexandra zowel een fleece trui met korte als met lange mouwen gekocht en ze is nu op alles voorbereid. Hans moet het doen met een trainingsjack, maar die kan het volgens Rebecca niet koud hebben, want papa heeft haar op zijn armen. Deze heerlijke middag hebben we in stijl afgesloten bij de foodcourt met een heerlijke Chinese maaltijd.

Naar Sydney?

Ieder restaurant, camping en overige horecagelegenheid is op z'n minst finalist in een of andere competitie. Ze zijn hier gek op het winnen van prijzen, voor elke business is wel een award te winnen. In ieder stadje kom je wel een engraver (graveerder) tegen die bokalen, glazen en dergelijke graveert. Zo kwamen wij laatst op een '2002 award winning camping'. Hallo dan, wat hebben jullie de afgelopen 7 jaar gepresteerd???

Na 's ochtends wat te hebben geluierd, nog een race met de skelters en een zwempartij van Hans met de meiden in water van 22 graden, zijn we 's middags het dorpje ingegaan. Erg gezellig en touristisch, helemaal om het walvis kijken heengebouwd. Het bekijken van walvissen hebben we overgeslagen. Er stond een zeer stevige wind en we moesten dan met de kids op een boot een paar uur de open zee op. Het lijkt ons verstandiger gezien onze zeer beperkte zeebenen om nu maar eens aan wal te blijven. Helaas was het niet zoals 5 jaar geleden in Hermannus (Zuid-Afrika) dat je de walvissen al vanaf de kant kon zien. Het was eerst zeer bewolkt, maar in 10 minuten tijd trok het helemaal open en tot onze grote verbazing leverde dat ineens prachtige foto's op, want we stonden vlakbij hele hoge bergen! Die hadden we gisteravond en vanochtend simpelweg niet gezien door de wolken. Zo krijgt mist weer een andere betekenis.

Vervolgens met de kids een lekker terrasje gepakt en daarna de middag afgesloten bij de plaatselijke pizzeria. Alexandra probeerde weer eens een pizza zonder kaas (dat kan dus gewoon niet lekker zijn) en werd helaas teleurgesteld. Rebecca en Hans hadden daarentegen een superpizzas die helemaal opgingen. Dianthe sloot de rij door bij iedereen vleesjes te jatten en wat spagetti naar binnen te werken. Vervolgens kwam een Amerikaans gezin voorrijden in een minibusje. Met de lonely planet in de hand stormden ze naar binnen met allerlei specifieke bestellingen en een hoop Amerikaans kabaal en geknauw. Het was zo opvallend dat Alexandra eenmaal thuis gekomen direct de lonely planet erbij pakte en daarin bleek dat verschillende gerechten van deze pizzeria de hemel in werden geprezen. Dat verklaarde waarschijnlijk ook waarom we meer dan EUR 50 voor 3 pizzas aftikten.....

's Avonds kreeg Alexandra een briljante ingeving. Kunnen we niet een paar dagen naar Sydney ? Daar is het nu lekker warm en Hans zegt altijd dat het een geweldige stad is en we zijn nu vlakbij, het is maar drie uurtjes vliegen. Nu zijn wij altijd in voor gekke dingen, dus morgen maar even langs een reisburo om te kijken wat de mogelijkheden zijn.

Kaikoura

Alhoewel wij in Blenheim de camping voor twee nachten hadden geboekt en betaald zijn wij vanochtend toch vertrokken naar Kaikoura omdat er in Blenheim niet zoveel te beleven viel behalve een bezoek aan de wineries waar de Marlborough wijnen geproduceerd worden.

Wij hebben trouwens ons volledige reisschema voor het Zuidereiland omgegooid omdat er in Nelson en Abel Tasman National Park tussen kerst en oud en nieuw geen enkele beschikbare plaatsen meer waren. De campings zitten overvol. Alle zuiderlijke kiwi's trekken naar deze regio om er vakantie te vieren. En waarom zouden wij daartussen gaan zitten? Onze route gaat nu met de klok mee. Een bijkomend voordeel daarvan is dat omdat ze hier links rijden en wij met de klok mee gaan wij altijd een heel mooi uitzicht hebben over de kust.

Vanmiddag eerst maar eens wijn gaan proeven op de Montana winery. Dit is het grootste wijnhuis van het Zuidereiland. De Sauvingon Blanc en de Gewúrztraminer smaakten ons wederom geweldig. Leuk was dat er voor de kinderen ook een speeltuin aanwezig was.

Onderweg naar Kaikoura hebben wij nog een vreselijk ongeval gezien. We hadden al een paar kilometer een brandweerauto met loeiende sirenes achter de camper aanhangen toen we hem eindelijk konden laten passeren. Bij het ongeluk even verderop waren wel 7 auto's betrokken waarvan er 3 op z'n kop lagen. Een auto was voor de helft weg en er zat nog iemand in. We hopen maar dat hij of zij het overleefd heeft maar wij denken van niet. Echt vreselijk om zoiets te zien.

Gelukkig hebben wij ook mooie dingen gezien onderweg, zoals de zeehonden langs de kust. Eenmaal aangekomen op de camping blijkt het ook hier erg populair te zijn om vakantie te vieren. Wij staan op een niet officiële plaats naast het berghok en tappen de stroom af van een bijgebouw. Morgen kunnen wij naar een officiële plaats verhuizen. Vandaag is ook het laatste don't ding overboord gegooid en kunnen wij ons echte kampeerders noemen: Alexandra heeft op aanraden en op verzoek van Hans in de camper gekookt! Pasta. Alle ramen tegen elkaar open gezet, afzuigkap aan en............. geen etenslucht eraan overgehouden.

Na het eten hebben de meisjes nog even geskelterd. Rebecca achter het stuur en Dianthe ernaast, net als de dag ervoor. Op een moment was Rebecca moe en vroeg aan Alexandra of die wilde rijden. Zo gezegd zo gedaan. Alexandra gaf al rijdend een ferme ruk aan het stuur en oepsssssss foutje.........Dianthe en Rebecca vlogen allebei van de skelter af zo op het grind. Gelukkig had Rebecca niets maar Dianthe heeft nu een schaafwond onder haar kin.

Nog even voor de statistieken: Wisten jullie dat op het hoogtepunt 184 mensen onze reis(b)log hebben gelezen? Tien dagen geleden zaten wij op 105 lezers en op het dieptepunt (de kerst) slechts 21. Wij vinden het heel erg leuk dat er zo veel mensen met ons meereizen. De reden waarom wij zo consequent een reis(b)log bijhouden is voor Dianthe. Rebecca herinnert zich later waarschijnlijk de grote reis nog wel, Dianthe niet.

Van Noord naar Zuid

We hebben het overleefd. Alexandra is slechts een uur (van de drie uur) misselijk geweest op open zee. Op de InterIslander was erg veel vermaak voor de kinderen. Een clown, een man die ballonnen in de vorm van een hond of bloem maakte en er was zelfs een TV hoek en ook klimtoestellen. Dit ging natuurlijk wel ten koste van het aantal zitplaatsen waardoor hele gezinnen op de grond zaten omdat er niet genoeg plek was.

Eindelijk zijn wij van de harde wind op het Noordereiland af. Wat een wind zeg! Ze doen er niet verkeerd aan om wat windturbines neer te zetten voor de opwekking van energie. Zijn de kiwi's (zo heten de locals) niet meer zo afhankelijk van de neerslag.

Wij zijn nu ook op de helft van onze camperdagen. Vijfentwintig dagen een camper daarvan pas 1 nacht in een appartement geslapen, wie hield dat voor mogelijk? Hans is inmiddels ook bevorderd tot verhalenverteller eerste klasse. Iedere avond vertelt hij aan de meisjes voor het slapen gaan een spannend verhaal van Alfa en Bèta. ( Op dag 1 wist hij geen namen te verzinnen en toen koos hij hiervoor. Inmiddels vragen de meisjes 's middags al naar de verhalen van Alfa en Bèta). Nog wat grappige dingen over Dianthe die er vrolijk op los kakelt. Dianthe vindt alles: Spannend! Dianthe heeft het steeds over haar Puma schoenen die ze van een mevrouw heeft gekregen (van de verkoopster in de winkel dus: dat de creditcard van haar ouders weer gebruikt werd heeft ze niet door). Hans reed vandaag achteruit met de camper: zegt Dianthe: Watch Out Pap! (nee dit is echt geen geintje). Dianthe telt vrolijk met Rebecca mee in het engels van 1 tot 10.

Vanavond had Alexandra echt geen zin in te koken.........en ook hier hebben ze een chinees dus dat kwam mooi uit. Wij hebben echt nog nooit zo lekker chinees gegeten! En pasant waren wij daar getuige van een vrijgezellenfeestje. Nu hadden wij al verteld dat ze mensen hier lelijk zijn maar dit was te erg. De bruid to be was nog lelijker dan Smiegl uit Lord of The Rings, volgens Hans.

Boxing Day

Vanochtend heeft Dianthe alweer een grote boodschap in het chemische toilet gedeponeerd. Maar nu....niet getreurd. Hans ontkent nog steeds het bestaan van 'het ding' en Alexandra heeft een paar dagen geleden het meest chemische goedje gekocht voor het toilet wat er te krijgen was. Het ruikt naar dennengeur (hoe toepasselijk in december). Maar meteen de proef op de som: Een kwartier na de dropping het toilet bij het dump station (zo heet hier de plek waar je smelly stuff moet lozen) geleegd en............niets meer van de substantie te herkennen. Fantastisch, de droppings van Dianthe kunnen nu gestimuleerd gaan worden.

Boxing Day: zo heet hier tweede kerstdag. In Nederland zijn alle winkels dicht maar hier........begint de sale op Boxing Day! Gisteren zijn wij met de bus (hobbel de hobbel 40 minuten lang) naar Wellington gegaan. Hier hadden wij vandaag geen zin in dus.......met de camper de stad in. Parkeren was geen probleem. Jullie raden nooit wat Rebecca gekocht heeft......juist ja schoenen, want die had ze nog niet. En zeker geen roze Converse Allstars. Nu heeft ze dezelfde gympen als Hans. Misschien moeten wij Rebecca's aankopen onderhand maar via Wellington in een zeecontainer laten verschepen naar Nederland. Of misschien kunnen haar spullen wel met het cruise schip van de Holland America Lijn mee die vandaag met Nederlandse vlag in de haven van Wellington lag.

Natuurlijk kon ook Dianthe niet achterblijven, ze is de trotse eigenaar geworden van een paar witte Puma's . Alexandra heeft een nieuw fototoestel gekocht. Een really good Boxing Day offer with an amazing discount!!!! De meisjes hebben ook allebei een (bruids)jurk gekocht voor de trouwdag van Ellen en Gábor. Zeg jongens.........wanneer is nu eindelijk jullie grote dag??? En Hans..........heeft niets gekocht, hij heeft pijn in zijn voeten van het ellenlange slenteren in de stad.

Morgen kiezen ook wij het ruime sop en steken wij met de InterIslander over van Wellington naar Picton. Ook onze camper gaat mee op de boot. Volgens de bronnen hebben wij gelukkig een noorderwind. Het waait momenteel stevig en hopelijk morgen wat minder. Wind=golven=zeeziek. Het kan bij een zuiderwind behoorlijk spoken op zee tussen de beide eilanden in. Laten wij hopen dat onze bronnen het bij het goede eind hebben.

Eerste Kerstdag

Kerst, ho ho ho! Helaas niet in korte broek. Het is droog maar bewolkt, het waait stevig en er is af en toe een zonnetje. Wij hopen dat jullie allemaal een hele fijne kerstdag hebben gehad. Wij zijn vandaag naar het Te Papa museum in Wellington geweest. Ongeveer het enige wat wel open was. En het was geweldig! Een heel interactief museum, zeer geschikt voor kinderen. Er was een tentoonstelling over Pompei, veel skeletten van allerlei dieren, het binnenste van de aarde, rollarcoaster over de oceaan. Ook erg leuk: het aardbevingshuis. Hierin wordt een aardbeving nagebootst. Over aardbevingen gesproken...........wij hebben hier al drie aardbevingen meegemaakt, zo bleek. In de maand december zijn op het Noordereiland drie aardbevingen geweest met en kracht van ongeveer 4 op de schaal van Richter. Nu is dat hier helemaal niet bijzonder, de Aziatische en de Pacifische plaat zijn erg beweeglijk. Gemiddeld voelt men hier 150 aardbevingen per jaar. En Alexandra maar denken dat ze gek was, of dronken.

Op de BBQ hebben wij een fantastisch kerstdiner gemaakt (zelfs de Mc Donalds was dicht): Zalm, asperges, en nog veel meer lekkers.

Naar Wellington

Vandaag op weg naar Wellington. Lower Hutt om precies te zijn. Na een trip van 2 uur over 'that hill' zoals ze hier zeggen. Dit slaat op een bergrug waar je overheen moet rijden. Bij stevige wind gaat de weg dicht voor vrachtwagens en campers en dan heb je pech, een andere weg naar Wellington is er niet. Gelukkig konden wij kruipend over de bergrug. Onze geweldige 4sterren plus camping (ook niet meer na onze recensie) is gelegen in Lower Hutt op het industrieterrein, net achter de olie opslagtanks van de Mobil. Gelukkig maar dat het geen raffinaderij is. Dit stadje heeft heel veel industrie (wel schone industrie) en is behoorlijk druk. Na aankomst eerst maar even (1,5 uur ) boodschappen doen bij de Pack 'n Save. Ook hier rijen dik (net als in Nederland) voor de kerstboodschappen, vreselijk maar we hadden toch echt eten nodig.

's Avonds waren wij uitgenodigd door Ton en Trudy om bij Grant en Heather te komen eten. Erg gezellig, er was ook nog een ander Nederlands stel dat al 9 jaar in NZ woonde. Formidabel gegeten! Bedankt guys! Dochter Holly heeft fantastisch op onze meisjes gepast. Toen wij daar met de taxi zijn weggegaan naar onze camper is waarschijnlijk ons fototoestel (gelukkig niet Alexandra's digitale spiegelreflex) uit de tas in de taxi gevallen. Bij thuiskomst hebben wij meteen de taxicentrale gebeld, maar helaas, de taxichauffeur gaf aan niets gevonden te hebben. Yeah sure, de vrouw van de taxichauffeur heeft hoogstwaarschijnlijk morgen een mooi kerstkadootje onder de boom.

Over kerstkadootjes: Bill, heel hartelijk bedankt voor de nieuwe zending e-books! Wij waren er bijna doorheen!

Van Napier naar Martinborough

Wij zijn vandaag precies een maand weg. Maar voor ons lijkt het veel korter. Wij vermaken ons hier prima, wij beleven genoeg en hebben geen heimwee. Ook Rebecca geeft aan dat ze liever op vakantie is dan dat ze op school is. Gisteren heeft Alexandra voorzichtig uitgesproken dat ze ook wel een jaar op vakantie wil, over een paar jaar als de kinderen wat groter zijn. Hans moet hier nog goed over nadenken (en sparen...).

Vandaag van Napier naar Martinborough, een groot wijngebied net boven Wellington. En Alexandra kon er niet langer onderuit komen: ze was de chauffeur van vandaag. De rit van 250 kilometer ging haar prima af. Overigens zeggen kilometers niets in Nieuw-Zeeland, je moet kijken naar de afstandentabel. Afhankelijk van het aantal bochtige weggetjes rij je ongeveer 50 kilometer in een uur. Met een camper mag je overigens maximaal 90 km/u rijden. Mensen die ons voor zijn gegaan zullen beamen dat (in ieder geval op het Noordereiland) dat als je harder rijdt je camper dat op z'n zachtst gezegd niet zo leuk vindt.

Onderweg zijn we wel drie Rabobank kantoren tegengekomen. Je belt hier gewoon 0800Rabobank, handy nietwaar? Aangezien ook ons brood daarvandaan komt hebben wij een bovenmatige interesse in wat de Rabobank beweegt om daar vestigingen te hebben. De NZ economie is afhankelijk van drie factoren: De prijs van de wol (schapen), de hoeveelheid regen (energie wordt hier dmv waterkracht opgewekt) en het toerisme. Een dienstensector kunnen wij nauwelijks ontdekken behalve dan PWC, Deloitte en KPMG.

Al met al is onze conclusie dat het leuk is om hier te wonen als je geld hebt maar dat je hier niet moet zijn om geld te maken. Zelf geven ze hier ook aan dat ze minimaal een half jaar achter lopen wat betreft de gadgets uit de VS of Europa. Geen probleem met de no worries cultuur.

Na aankomst zijn wij eerst naar een uitstekende wijnproeverij gegaan. De kinderen gedroegen zich keurig! Ze zaten namelijk 10 meter verderop met het raam open DVD's te kijken en chips te eten in de camper. Al zingend zijn wij op de camping beland.