Napier

De zon was weer volop aanwezig. Helaas ook de wind waardoor het ook best wel koud
(16 graden) was. Dus geen zwemweer vandaag. Wij hebben de bus genomen van de camping naar Napier. Nu ergeren wij ons in Nederland aan het openbaar vervoer maar hier moet je ook geen haast hebben. De bus gaat namelijk ieder half uur op het heel en op het half, maar je moet wel een kartier van te voren aanwezig zijn voor als hij te vroeg is (of te laat kan natuurlijk ook als je uitgaat van de voorafgaande bus). Hierdoor hebben wij op de terugweg 45 minuten bij de bushalte staan wachten. Wel leuk om mensen te kijken want net als in Auckland: het lijkt hier af en toe wel een freakshow. Alexandra heeft hier in de maand dat wij hier nu zijn niet één good looking man gezien. Hans heeft slechts één semi aantrekkelijke vrouw met lange benen gezien. Het ziet er niet uit hier: kleding vormloos, obestitas is ook hier een probleem, vreselijke tatoo's, blijkbaar interesseert het ze hier niet hoe ze eruit zien. Je gaat toch niet met een Rudolph te Rednose Raindeer haarband met dito T-shirt in de bus zitten?? Ook zijn er volgens ons heel veel mensen met ernstige psychische problemen die je met een wezenloze blik in de bus aan zitten staren.

Gisteren hadden wij Napier's beste ijssalon ontdekt, dus vandaag waren wij een soort van eregasten omdat wij weer terugkwamen. Meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt en twee ijsjes (zeg maar IJSJES, want één bol hier is drie bollen in Nederland) genomen. De Nieuw-Zeelandse ijsjesindustrie vaart wel bij ons, gemiddeld eten wij ieder twee ijsjes per dag.

Van Mahia naar Napier

Hans en Alexandra hebben vannacht de mooie sterrenhemel kunnen bewonderen. Wij weten nu wat Linda bedoeld met: 'je kijkt de melkweg in'. De sterrenhemel is hier anders dan in Nederland. In Nederland kijk je als het ware van je af, hier staan ze een stuk dichterbij. Het lijkt net of je een koepel van sterren om je heen hebt. Alexandra, de held, heeft vannacht geen oog dicht gedaan. Geen bereik met de mobiele telefoons, geen Wifi en stik donker. Natuurlijk was ze bang voor alles........wolven (zijn die hier??), maar vooral voor moordlustige criminelen op proefverlof (na het lezen van alweer een boek). Na bedacht te hebben hoe ze een SOS code kon geven met behulp van de buitenverlichting viel ze tegen de ochtend in slaap. Indien vrijstaand wonen tot onze mogelijkheden zou behoren kiest Alexandra hier zeker niet voor.

De camper stinkt nog steeds vreselijk naar verbrand rubber maar alles lijkt te werken, gelukkig maar. De weg door het hek en langs de afgrond naar beneden ging een heel stuk soepeler dan omhoog. Na heel wat euro's afgetikt te hebben voor een slapeloze nacht en een home-cooked dinner waren wij wederom on the road. Vandaag de rit van Mahia naar Napier.

Napier is het beroemde Art Deco stadje. Nu zijn wij momenteel echter meer van de natuur dan van de cultuur aangezien dat met de kids een stuk eenvoudiger is. De volledige Maori cultuur is aan ons, cultuurbarbaren, voorbij gegaan. Hans heeft aan Alexandra een reisje Rome kado gegeven voor haar verjaardag dus met goedkeuring van de opa's en oma's willen zij graag samen een weekend weg in april, cultuur opsnuiven.

Brrr het is koud hier!!! Ook in de zomer is het hier erg handig om een trui bij je te hebben. Alexandra heeft nog staan dubben voor haar kast.......trui te dik, het is zomer. Voor de reizigers die ons misschien gaan volgen: Neem twee truien en lange broeken mee, als de zon onder is, is het KOUD! 's Nachts is het hier zo'n 8 a 10 graden (ja gelukkig wel boven nul in tegenstelling tot in Nederland). Inmiddels hebben wij ook de gasfles ontdekt, de verwarming van de camper werkt op gas. Aanvankelijk wilden wij geen gas gebruiken (explosiegevaar) maar liggen rillen in je bed is geen optie. Alweer iets waar wij vanaf gestapt zijn. In Napier heeft Alexandra in ieder geval een trui gekocht. Behalve slippers en een trui heeft zij wonder boven wonder nog geen aankopen gedaan. Rebecca spant de kroon met haar aankopen. Haar lijstje: Twee paar slippers, een paar schoenen (want haar schoenen waren toch echt te klein geworden, h'm h'm), een broek, truitje en twee badpakken (want één badpak is natuurlijk niet genoeg als je straks twee keer per week zwemles hebt, h'm h'm : ze weet het aardig te brengen).

Vanavond werden wij door Ton en Trudy uitgenodigd voor een diner. Heerlijk gegeten terwijl de kids boven op hun hotel kamer Disney DVD's lagen te kijken. Uiteindelijk de meisjes al slapend in de camper naar de camping vervoerd.

Appartement met een adembenemend uitzicht

Onze eerste nacht in een appartement, en niet zomaar een appartement. Wij verblijven vandaag en vannacht op de Te Au farm (the Quarters voor de googlelaars). Op deze boerderij lopen de schapen en de koeien voor ons vakantiehuis langs. Eigenlijk is alles hier zo onbeschrijflijk mooi. Wij hebben een adembenemend uitzicht op de oceaan enerzijds en de heuvels anderzijds. Wij zijn het laatste huis langs een onverharde weg, hierna is er niets behalve weiland. De telefoons hebben hier geen bereik en logischerwijze is er al helemaal geen Wifi. Hans kwam dit stekje tegen in een Jason's gids met B&B's. Heel toevallig was dit de enige dag tot en met medio maart 2010 die nog beschikbaar was. We hebben het onszelf dan ook maar gemakkelijk gemaakt en ervoor gekozen om een diner en ontbijt erbij te boeken. De eigenaar kwam ons heerlijke Bobotti brengen (zijn vrouw is Zuid -Afrikaanse) en zelfgemaakt ijs.

De reis ernaar toe verliep voorspoedig tot aan het laatste stukje: De onverharde weg steil omhoog langs een afgrond die van de camper was gescheiden door houten paaltjes en ijzerdraad. Alexandra stierf duizend doden. Alexandra had al geopperd om de camper beneden te laten staan en de weg naar boven (500 meter) met bagage te voet af te leggen. Maar de eigenaar gaf aan wel meer campers boven te hebben gehad maar nog nooit zo'n grote als die van ons. Blijkbaar zagen zowel Hans als de eigenaar de uitdaging. Enfin, wij zijn er gekomen en de camper is omgedraaid maar vraag niet hoe. De camper is achteruit een klein beetje weggegleden en de eigenaar heeft h'm met een pick up truck vlot moeten trekken. Doordat de camper niet genoeg grip had en er wel een poep gas gegeven moest worden begon het heeeeeeeeeeeel erg te stinken in de camper en zag Alexandra rook vanuit de motorkap komen. Nu, na 8 uur stilgestaan te hebben en afgekoeld te zijn ruikt het nog steeds naar een chemisch mechanisch verbrandde lucht in de camper. De achterbumper was gelukkig van zeer buigzaam plastic. De enige schade aan de camper is voor zover wij kunnen zien een scheurtje van zo'n 8 cm in de bumper. Alexandra wil er niet meer aan denken, ook omdat ze morgen niet meer naar beneden durft. Hans heeft haar verzekerd dat naar beneden makkelijker is dan naar boven omdat hij nu de buitenbocht (ja weer langs de afgrond) kan nemen. Alexandra overweegt om met de kids het pad naar beneden te lopen en pas beneden in de camper te stappen. Deze bijzondere manoeuvre wil zij nooit meer hoeven te maken.

Op de foto's kunnen jullie zien hoe mooi het hier is.

Moko

Vandaag de meest bijzondere ervaring beleefd van onze vakantie tot nu toe. Sinds naar het blijkt drie weken zwemt er een dolfijn genaamd Moko in de zee voor Gisborne. Dit verhaal hadden wij al gehoord van een Zwitsers/Nieuw-Zeelands stel die wij spraken in Taupo. Aangezien dit stel h'm behoorlijk had geraakt geloofden wij niet dat als je tot je middel in het water stond er een dolfijn voorbij kwam zwemmen. Dus wel.............wij hebben het vandaag mogen meemaken. Het was een superzonnige dag dus een prima dag om er een stranddag van te maken. Toen Hans 's ochtends naar de receptie van de camping ging om nog voor een nacht extra te betalen stond de vrouw van de receptie te hyperen dat Moko die ochtend van 6 uur tot 8:30 uur had gespeeld met de zwemmers en dat hij daarbij ook het Sky news had gehaald. Toen wij om 10 uur op het stand kwamen konden wij alleen maar hopen dat hij nog een keer voorbij zou komen. En dat deed hij!!!! Alexandra heeft hem drie keer kunnen aaien terwijl ze tot aan haar middel in het water stond!!

Later die middag waren Rebecca en Alexandra met een luchtbed wat verder weg van de kant aan het drijven in de hoop dat Moko zich weer zou laten zien en hij een felroze luchtbed wel leuk vond. Rebecca lag te klappertanden en zei: 'breng mij maar naar de kant, ik hoef die dolfijn niet te zien want ik heb het veel te koud. Kom mij maar even halen als de dolfijn eraan komt' Alexandra mompelde zoiets van: 'samen uit samen thuis, ik heb het ook koud'. En ja hoor, daar kwam hij; recht op ons luchtbed af. Zo gaaf om te zien, hij zwom een rondje om ons luchtbed en zwom vervolgens weer verder naar de kant om daarna een bal af te pakken van een paar jongens die aan het overgooien waren. Dat wij dit mochten meemaken daar kan geen dolfijnen zwemmen meer tegen op!!!

Onderweg

Van Thornton Beach via Whakatene en Ohopi Beach via 'de Kloof' naar Gisborne gereden. Best een lange rit van ongeveer 3,5 uur. Onderweg mooie natuur gezien en veel bochtige slingerweggetjes maar aan dat laatste zijn wij inmiddels wel gewend. Hans bestuurt onze camper als of hij nooit anders heeft gedaan. Alexandra heeft het met uitzondering van één achteruitrij manoeuvre nog niet aangedurfd om met het gevaarte vooruit te rijden. Maar ook dat gaat komen heeft ze aan Hans beloofd.

Aanvankelijk was het onze bedoeling om in Gisborne een appartement te nemen maar de dame van de I-site was niet al te vriendelijk en deed slechts moeite om één appartement op te bellen die ten eerste veel te duur was (vonden wij) en waar ten tweede de telefoon niet werd opgenomen. Dus ze verwees ons naar de motorcamp (Kiwi Camp) aan het einde van de straat, vlak aan zee. Vervolgens draaide ze zich om en ging verder met het lezen van de krant. Zo onvriendelijk hadden wij het nog niet meegemaakt. 's Avonds had Alexandra echt geen zin meer om te koken en belandden wij in de plaatselijke snackbar om vervolgens te bedenken dat zelf koken toch veeeeeeeeeel beter smaakt. Het kamperen gaat trouwens boven verwachting goed. Hans en Alexandra hadden samen afgesproken: 10 dagen op 2 dagen af, maw: 10 dagen in de camper slapen en vervolgens 2 nachten in een appartement. Maar inmiddels slapen wij al 20 dagen in de camper en blijken wij met z'n 4-en op 14 vierkante meter te kunnen wonen. Bijna iedere dag wordt er gekookt en niet van die lullige eenspansgerechten of blik, nee meestal BBQ (vis of vlees) gecombineerd met sla, tomaat,komkommer, asperges,courgette en een gepofte aardappel. Ook in het koken hebben wij al een aardige handigheid gevonden.

Wij zijn jullie niet vergeten.................een update

13 december 2009 tot en met 17 december 2009

Op 13-12 was de lucht in Taupo prachtig opengetrokken. Dus vroeg opgestaan, camper rijklaar gemaakt en iedereen ingepakt om naar het prachtige Lake Taupo te gaan. Voor zwemmen is het helaas nog te koud dus hebben wij gebruik gemaakt van een prachtige boottocht over het meer. We hadden plekken op een replica van een oude stoomboot geregeld en we konden zowel binnen als buiten zitten. Dianthe viel binnen 2 minuten weer ouderwets in slaap en werd wakker toen ze een zakje chips zag... We kwamen langs prachtige Maori tekeningen op een rots en daarbij lagen ook prachtige uitgehakte beelden van een leguaan. Het zag eruit alsof het 1500 jaar oud was. Helaas hebben twee Engelse mannen dit kunstwerk gemaakt in 1982, maar het blijft indrukwekkend.

Vanaf het meer konden we in de verte Mount Doom (LoftheR) zien liggen met haar spitse besneeuwde punt. Erg mooi om te zien liggen in het zonnetje vanaf ons vulcanische meer. Even later mocht kapitein Rebecca (zie foto) de boot zelfs besturen! Ze was zo trots als een pauw en die pet stond haar geweldig! Eenmaal terug ijsjes eten, boodschappen doen, lunchen en op de terugweg bedacht Hans dat we nog wat meer natuur moesten bekijken: de Huka Falls lagen vlakbij. Inderdaad een prachtige waterval met enorme kracht. Vervolgens weer ijsjes eten en op naar het spannende Craters of the Moon. Dit was onze eerste ervaring met de welbekende geisers en bijbehorende zwaveldampen. De kraters waren indrukwekkend en het was een relaxte wandeling van een uur. Daarna weer terug naar de camping. Even hobbelen op het springkussen en de dag was alweer voorbij.

Op 14-12 zijn we in de camper gesprongen en naar Roturua vertrokken. Dit is de meest bezochte toeristische trekpleister van het Noordereiland. Het hele dorp zelf stinkt al ongelooflijk naar de zwavellucht. Daarom hadden we op aanraden van de NL'ers uit Gorinchem gekozen voor het Top 10 Blue Lake holiday park. Voordat we daar waren hebben op de heenweg al de twee mooiste parken van Roturua bekeken. 's Ochtends waren we bij de zogenaamde Hidden Valley (het was ook echt even zoeken) waar je met een bootje naar de andere kant van de rivier werd gebracht. Prachtige borrelende modderpoelen en heerlijke zwavellucht. Een hele mooie wandeling waarbij Dianthe in een speciale rugzak bij Hans op de rug kon zitten. Ze vonden het allebei helemaal geweldig (zie foto). Toen Dianthe uit de zak werd getild viel helaas haar slipper 2,5 meter naar beneden in het water. Gelukkig pakte Indiana (Alexandra) Jones snel een lange tak en hengelde de slipper vakkundig uit het water. Rebecca heeft daar 1,5 uur zonder te klagen rondgerend dus die had het grootste ijsje verdiend wat ze kon vinden. Lekker geluncht aan het water (met heerlijke broodjes uit onze eigen camper, toch niet zo gek zo'n rijdend huis).

's Middag waren we licht gesloopt en chauffeur Hans wilde net een cafeïne boost pakken toen we langs het Wai-o-Tapu Thermal Park reden. Rebecca had juist die middag in de reisgids een foto gezien van de beroemde champagne pool (zie foto). Toch maar de auto aan de kant gezet en hup het park in. Was een korte wandeling, maar de champagne pool met haar gesis, rode randen en heftige stoom hadden we zeker niet willen missen. Na EUR 40 te hebben betaald voor dit half uurtje wandelen hupten we weer de camper aan en een uurtje later waren we bij het blauwe meer van onze nieuwe camping. Boodschappen op de BBQ gegooid en iedereen op tijd in bed gelegd.

Op 15-12 is Hans 's ochtends vroeg om het meer gaan rennen, een stuk van 5,5 km met veel hoogteverschillen, trappetjes, bospaden en prachtig uitzicht op het meer. Met zijn tong tot op zijn knieën kwam onze jonge held na 45 minuten weer terug voor een welverdiende douche. Alexandra heeft de hele ochtend al klerenwassend doorgebracht. Tsja als je zooooo lang wegblijft hoort dat er helaas ook bij. Na wat te hebben geluierd zijn we 's middags naar Rotorua gereden voor de fameuze Polonysian Spa met uitzicht over het meer. Vol verwachting klopte ons hart, zeker na het lezen van de mooie recensies. Helaas werden we even met de neus op de feiten gedrukt van het reizen met kids: een Spa gaat niet werken, ook al staat er family. Wij kwamen namelijk in het familie gedeelte terecht van het zwembad van 4 bij 3 en twee kleine spa badjes. Het exclusieve spa-gedeelte met uitzicht over Lake Rotorua hebben we alleen maar mogen ruiken.... Al met al: een goede marketingafdeling die mensen waarschijnlijk betaalt om goede recensies te schrijven en een fantastische webdesigner!

's Avonds weer ge BBQ-ed en Alexandra begon al knap misselijk te worden van de zwavellucht. Inmiddels heeft Alexandra het dan ook helemaal gehad met alle misselijkmakende zwaveldampen die naar haar hoofd stijgen en hebben wij besloten om de volgende dag weer te vertrekken.

16-12
Na een ijskoude nacht (Dianthe d'r handen leken wel ijsklompen) en nog een rondje van Hans om het meer zijn we in de camper gestapt om naar Papamoa beach te rijden. Net voordat we daar kwamen reden we door Te Puke , de Kiwi (vrucht) hoofdstad. Zag er grappig uit, zelfs op de verkeersborden stonden kiwi's afgebeeld; vervolgens hard doorgereden. Bij Papamoa Beach inkopen gedaan en geluncht bij onze vrienden van de goudgele M. Alexandra vond het te koud aan het strand dus hebben we gas gegeven en zijn we naar Thornton Beach gegaan. Dit mini dorpje (euh 10 inwoners?) ligt aan een prachtig strand van 11 kilometer lang, 10 minuten rijden van het grotere Whakatene en vanaf 24-12 zit het er tot 1-4 volgeboekt. Een groot verschil met nu want we zijn 1 van de 10 gasten haha. Gelukkig hebben ze ons favoriete Wifi merk dus we zijn hier toch neergestreken. Dat was natuurlijk niet geheel toevallig. Wij hebben onszelf namelijk een maandabonnement gegeven op IAC internet, een maand onbeperkt internetten voor eur 20. Dus in plaats van hopen dat ze op een camping het goede merk hebben laten wij niets meer aan het toeval over en selecteren wij een camping op basis van de beschikbaarheid van het IAC netwerk. Maar lager dan 4 sterren gaan we niet, hoor.

Aan het einde van de middag een heerlijke lange strandwandeling met de meisjes gemaakt. Ze hadden een lange broeken nog aan, maar konden net als Hans (met korte broek) de verleiding van het koude water niet weerstaan. Een vrolijke bende dus met zeewater en zand. Iedereen onder de douche gegooid, de BBQ maar weer eens aangestoken en de kids op bed gelegd.

Eerst maar eens even met de Nissan garage gebeld want wij ontvingen een mail dat wij snel contact op moesten nemen. Wat blijkt: Alexandra's leaseauto (Nissan Qasqai) krijgt een facelift en kan per heden pas besteld worden en wordt pas op z'n vroegst in MEI 2010!!!! Geleverd. Boehoehoe. Wij hadden ons zo verheugd om in deze funkelnagelneue stoere witte crossover auto op 8 februari 2010 de Nissan garage te verlaten.

Vandaag heeft oma Ans haar EHBO diploma gehaald. Van harte gefeliciteerd!

Vervolgens hebben wij voor het eerst deze reis gefilosofeerd wat de volgende dag zouden gaan doen.

17-12
Vanochtend werden wij uit ons bed gebeld door de bekendste makelaar van Leusden. Wij vroegen ons af of hij soms ons huis onder onze kont had verkocht. Na auto loos te zijn nu ook al huisloos? Maar gelukkig wilde hij alleen maar met ons delen dat het beruchte Ronde Tafel Kerstdiner aan de gang was en dat ze aan ons dachten. Wat een fijne gedachte! Wij hopen dat Robin weer heerlijk voor jullie heeft gekookt!

De grootste angst van Alexandra is deze vakantie het legen van het chemisch toilet. Na eerst met z'n allen de afspraak gemaakt te hebben dat dit ding helemaal niet gebruikt ging worden werd deze afspraak na een dag al door een niet nader te noemen persoon geschonden. Na normaals de do's en don'ts van het chemisch toilet besproken te hebben was het vanochtend Dianthe die de don't regel overschreed. Ze is inmiddels vollop in d'r pottie training en gaf aan dat ze naar de WC wilde voor een plasje. Er kwam.......een grote drol. Iekssssssssss. Waarschijnlijk heeft Hans een nog grotere angst voor dit apparaat dan Alexandra aangezien hij als chef afvalverwerking in ons gezin net doet of dit apparaat helemaal niet in onze camper is ingebouwd.

We zijn vanochtend tot het wijze besluit gekomen om helemaal niets te doen! Dus klooien we wat buiten om het gras met een bal, worden Mickey Mouse DVD's gekeken, de nintendo DS komt uit de kast en papa en mama lezen heerlijk een boekje en werken het dagboek bij. RUST!

Morgen rijden wij naar Gisborne,een wijngebied. Helaas kennen ze daar geen IAC dusjullie worden een paar dagen niet gespamd.

Weg pin pas......

Het was heel erg mooi weer in Waihi Beach en wij zijn er daarom drie nachten gebleven. Lekker de hele dag niets anders gedaan dan zwemmen en relaxen. Wij hebben dan ook een aardig zomerkleurtje gekregen.

Op 10 december zijn wij vertrokken naar Hamilton. Dit is de op vier na grootste stad van Nieuw-Zeeland en wordt eigenlijk nooit aangedaan door toeristen want het ligt niet op de gebruikelijke route. Maar wat kan ons het schelen..........we hebben tijd zat. Hamilton is bekend om zijn mooie tuinen...........dus daar gingen wij niet naar toe. Wij zijn een beetje in het stadje gaan rondkijken. Wat ons opviel is dat alles zo nieuw is (of lijkt), net alsof ze de stad gisteren hebben neergezet. Alles schoon, netjes en verzorgd, ja zelfs hele trendy bars. Maar dat moeten Hans en Alexandra maar een andere keer gaan onderzoeken. Parkeren met een camper is zoals in iedere stad een klein drama. Waar laat je zo'n groot ding. Je hebt namelijk minimaal twee parkeerplaatsen achter elkaar nodig. Uiteindelijk maar bij een meer neergezet en vervolgens te voet de stad in. Maar eerst even in een soort Media Markt gekeken. Hans is inmiddels ook helemaal into de e-reader van Alexandra dat hij er eigenlijk een voor zichzelf wilde. Wat denk je............de verkoper had er nog nooit van gehoord. Dus stond Alexandra haar e-reader aan de verkoper te demonstreren. En ook hij was erg enthousiast en zag de voordelen ervan. De verkoper gaf aan dat ze inderdaad een half jaar achter lopen in NZ. Inmiddels heeft Alexandra haar eerste e-book uit en is ze met de volgende bezig. Hans heeft ook zijn eerste boek uit en heeft nu de e-reader van Alexandra gestolen.

In Hamilton verbleven wij op een 3 sterren camping, na een voortreffelijke Thaise maaltijd. Helaas is The Lonely Planet uitgave september 2009 (??? ) ook niet helemaal up to date aangezien Hans een kwartier heeft gezocht naar een aanbevolen restaurant wat niet meer bestond. Bij aankomst op de driesterren camping hebben wij al snel besloten dat wij toch niet van die doorgewinterde kampeerfanaten zijn en dat wij meer van de vijf sterren campings zijn. Ja het is iets duurder (ongeveer eur 10 per nacht meer) maar daar heb je ook veel meer faciliteiten voor. Dus een normale Wifi verbinding in plaats van ruk (Hans) internet. Ja, en dat is heeeeeeeeeeeel belangrijk! Wat natuurlijk veel belangrijker is, is dat er op de vijf sterren campings een springkussen is waar Alexandra (oja de kinderen) zich op uit kan/kunnen leven.

Helaas blijkt Alexandra's europas door het vele gebruik dusdanig versleten te zijn dat hij geweigerd wordt bij iedere geldautomaat. Saldo is OK, pas blijkbaar beschadigd. De oooo zoooooo leuke must have Ipanema slippertjes (Gisele Bündschen) van Rebecca en Alexandra werden daarom maar even met de credit card afgetikt.

Vanuit Hamilton zijn wij naar de Wataimo Caves (Ja sorry alles wat hier maar enigszins met water te maken heeft,en dat is nogal veel, begint op z'n minst met Wa) gegaan. Een tochtje van een uurtje door de binnenlanden. Voor het eerst soms kaarsrechte wegen. Eenmaal aangekomen begon het te regenen maar in een grot heb je daar gelukkig geen last van. Heel leuk om eens een gloeiworm grot te bezoeken, nooit geweten dat die beesten bestaan. Ze geven in ieder geval een erg mooi lichtschouwspel. Bij de giftshop verkochten ze regenjassen en dat vond Alexandra wat verdacht. Ook het plaatje van de uitgezochte top 10 vijf sterren

Camping (voor het geval jullie iets gemist hebben, wij zijn onderhand hier overal member, van: Het Top 10 Holiday Park, van de Countdown supermarkt ed. Waarom? Korting is snel verdiend) zag er wat regenachtig uit. Wij wilden het risico niet lopen om in een of ander regenachtig oord te kamperen dus besloten wij om eventjes (ahum, tot woede van vooral Rebecca) drie uurtjes door te rijden naar Lake Taupo. Volgens The Lonely Planet hebben ze daar het grootste springkussen van NZ, dus Rebecca daarmee gelokt.

En het springkussen is inderdaad enorm, maar ook leuk zijn de trampolines, de schommels, de klimrekken ed. Rebecca kon meteen in het Engels beginnen en heeft tikkertje en verstoppertje gedaan met Jillian en Beth uit Australië. Later ontmoette ze ook Tom en Tess uit Gorinchem waar ze de volgende dag leuk mee speelde. Ondertussen hebben wij best wat Nederlanders ontmoet die net als ons er drie maanden op uit waren. Sommigen met kids in de leeftijd van onze kids (onder het mom van.........nu kan het nog) en sommigen met kids die uit het huis al uit waren en eindelijk weer tijd voor zichzelf hadden.

Helaas was het vanochtend ook hier slecht weer, dus hebben wij besloten om maar naar een binnenzwembad, verwarmd met thermaal water te gaan. Je kon ook gebruik maken van een privé spa tegen betaling. En om de NZ economie wat te ondersteunen deden wij dat. Nou dat thermale water bleek terminaal water te bevatten voor de zegelring van Hans. Die is nu helaas niet meer zilverkleurig maar bronskleurig. Blijkbaar stond het aangegeven. Nooit gezien.

We're digging!

Na onze tweede en fantastische nacht (echt dus) slapen in de camper zijn wij vanochtend tegen 10-en vertrokken van de camping die volgend jaar waarschijnlijk twee sterren heeft in plaats van vier na het lezen van onze recensie. Via een bochtige weg door de binnenlanden kwamen wij aan in Whitanga. Vanuit dit plaatsje kun je met een boor naar Cathedral Cove. Dit is een erg mooie rotsformatie (zie foto's) waar een stukje van de Cronicles of Narnia is opgenomen. Dus naar de locale I-site (VVV) voor info. Nu zagen wij het natuurlijk niet zo zitten om weer een bootavontuur aan te gaan temeer omdat dit bootje een stuk kleiner, dus wiebeliger was. Als twee stoere ouders vonden wij het veel leuker om de trekking te doen van 40 minuten enkele reis. En het bespaarde ons € 110 aan het bootuitje. Aangezien wij beiden onbetaald verlof hebben doen wij een beetje zuinig aan. Ons doel is om per dag maximaal

€ 100 uit te geven aan kosten levensonderhoud, tot nu toe lukt het aardig temeer omdat hier niets te shoppen valt. Rebecca werd het grootste ijsje dat ze zich kon wensen in het vooruitzicht gesteld om ervoor te zorgen dat wij niet met Dianthe en Rebecca in onze armen liepen omdat ze moe waren. Rebecca heeft de hele weg door de bush gelopen! Het was de tocht meer dan waard zoals jullie op de foto's kunnen zien.

Vanuit Cathedral's Cove zijn wij naar Hot Water Beach gereden. Om 6:10 PM was het eb en dat was net de bedoeling. In Whitanga hadden wij twee scheppen gekocht waarmee wij op het strand een kuil konden graven.....................ja ook Nederlanders doen dat en wel met de volgende reden: Er ligt op het strand een groot heet rotsblok onder de aardoppervlakte. Deze rots in ongeveer 170 graden. Bij eb graven mensen kuilen die vervolgens vollopen met warm, ja heet water. Een hele bijzondere gewaarwording (foto's). Natuurlijk moesten ook wij eerst het wiel even uitvinden, wij hadden koud water in onze kuil terwijl anderen heerlijk in het warme water lagen. En wij maar graven, graven en graven. Dianthe vond het erg leuk en probeerde de kuil weer dicht te gooien. Via allerlei illegale irrigatiekanalen vanuit andere kuilen hadden wij toch iets warmer water. Een ouder Nederlands stel zag ons klungelen, bood ons eerst hun degelijke schep (wij hadden plastic kinderschepjes) aan en later hun kuil omdat die wel voldeed. Dus net gedaan of dat wij niet in tweedehands badwater lagen. Genieten maar!

Uiteindelijk belandden wij om 8:50 PM met twee totaal vermoeide en hongerige kinderen op onze 5 sterren camping in Waihi Beach. Ons avondeten bestond vandaag uit een zak chips, een rol koekjes en dinosaurus snoepjes. Omdat wij allemaal onder het zand zaten zijn wij eerst met z'n allen gaan douchen. De meisjes stonden onder de douche te huilen omdat ze zo vermoeid waren dat ze heel graag wilden slapen. Voor het eerst lagen ze dan ook binnen vijf minuten als roosjes te slapen. Het was een heel vermoeiende dag maar zeker de moeite waard.